Beelden die op het netvlies blijven branden

Beelden die op het netvlies blijven branden

Reading Time: 4 minutes

Hier zit ik dan, onder het Vlaamse zonnetje te genieten, maar in gedachten ben ik nog steeds aan het peddelen op de Zweedse/ Noorse meren.

We vertrokken op vrijdag 10 juli in de regen vanuit Brussel, hopende op beter weer in Zweden. Na een nacht op de bus en de nodige uitleg werd de kano snel ingeladen en vertrokken we. We waren namelijk al 6 maanden klaar om een week alle zorgen rond corona, thesissen en studies achter ons te laten en te genieten van elke seconde in the middle of nowhere.

De eerste kano dag zat er al snel op en samen met enkele andere duo’s genoten we van de zonsondergang, gevolgd door een kampvuur met de nodige marshmallows. Uiteraard keken we vooral uit naar de volgende dag. Wanneer iedereen zijn eigen weg uitgaat en je enkel nog op je partner hoeft te rekenen.

Een geweldige work-out

Ik moet het je niet vertellen, alleen peddelen is niet zo eenvoudig. Na nog een beetje sukkelen met het sturen, golven trotseren en genieten van de zon, kwamen we aan in Nössemark voor het eerste landtransport. Dit was ook niet van de poes, we bonden een touw vast aan de voorkant van de kano, lieten het gewicht leunen op de heupen en vertrokken als muilezels de heuvel op.

Ik garandeer je, het was een geweldige work-out!

Tegen 19 uur begonnen we aan ons laatste stukje varen, met de zon vol op onze snoet op weg naar de shelter. Ja hoor, wanneer het kampvuur net brandde werden we overvallen door een eerste regenbui, gelukkig niet van lange duur.

Appeltaart of wafel op een stokje?

Met onze reeds verbrandde billen en gezichten, vertrokken we de volgende dag opnieuw na een duikje in het meer richting de sluis. Blijkbaar kan je daar ergens heerlijke appeltaart eten, die appeltaart gingen we niet aan onze neus voorbij laten gaan. Wel, niets was minder waar, om 15.30 uur aangemeerd op zoek naar appeltaart, maar niets gevonden. Achteraf hadden we de verkeerde kant van de sluis gekozen, zo bleek. Als troostprijs kozen we dan voor een wafel op een stokje en maakten we gebruik van de sluis i.p.v. landtransport. Onze tocht werd verdergezet.

Counterclockwise traject

Na nog enkele dieren te spotten, meerden we aan samen met een ander duo op een klein, gezellig strand. We genoten van een drankje en babbelden erop los. Toch nog even genieten van het goede weer, want de volgende dag gingen de wolken huilen. Die volgende ochtend hadden we dan ook een heel strak schema: landtransport tijdens de hevigste regen en varen ervoor en erna. Zo gezegd, zo gedaan! De groepen met het counterclockwise traject kwamen we tegen en tips werden uitgewisseld. Even drogen onder een afdakje en daarna terug het water op. Snel gingen we zijn, de shelter bereiken voor de stortbui was het doel.

‘Wat hadden we een geluk op ons eiland: geen stortbui, en een shelter om in te slapen (is toch echt wel een heel andere beleving dan in een tent).’

We waren nu eigenlijk al bijna terug en hadden nog enkele dagen te gaan. Oei wat nu gedaan? We kozen er dan maar voor om nog een stukje extra te varen en eens te gaan kijken op wat voor meer de trippers van de andere basecamps zich vertoefden. Ook die avond genoten we van een babbeltje en een kampvuur samen met enkele andere duo’s. De wekker stond om 4.15 uur in de hoop een zonsopgang te zien, maar helaas. We sliepen dan wat verder en vertrokken voor alweer een dag vol zon, kano en water.

Zonsondergang om u tegen te zeggen

Ondertussen zijn we bijna aan de laatste dag. We maakten een tussenstop in de winkel.

We vonden al snel een mooi plekje om te wildkamperen waar we de mooiste zonsondergang van de week hebben gezien.

Opnieuw gingen we vroeg slapen, want die zonsopgang wouden we niet missen. Opnieuw was het te bewolkt. Na nog even slapen maakten we spek met eieren en begonnen aan onze laatste volledige dag peddelen. Wat voor een dag was dat!

De wind vol in het gezicht en lekker wilde golven, het beloofde een pittige volgende dag te worden. Eenmaal bij de shelters op Trollon, hoopten we dat het meer wat rustiger werd, maar nee hoor, het bleef lekker pittig. We zochten dan ook al gauw een plekje om te wildkamperen en te genieten van de laatste avond. We vonden een uurtje van het basecamp een gezellig zelfgemaakte shelter en zo geschiedde, onze week zat er zo goed als op. Eindigen deden we op zaterdagochtend in een laatste goede regenbui, waarna we genoten van een droge middag met enkele gezelschapsspelletjes, een douche en pizza.

The Canoe Trip, wat een beleving, wat een ervaring. Een reis die je niet kan beschrijven als je het niet zelf hebt meegemaakt.

Zo genoten dat foto’s nemen er niet toedeed, deze beelden blijven namelijk voor heel lang op het netvlies branden. Toch hebben ook wij enkele herinneringen proberen vastleggen. Bedankt voor deze fijne ervaring!

Laura Van Damme
The Canoe Trip – 2020