De beste stuurlui staan aan wal

De beste stuurlui staan aan wal

Hier zit ik dan, mijn rug leunt tegen een Zweeds boompje, mijn naakte voeten schuifelen door Scandinavisch gras. De steun van de stam helpt me om het afscheid van gisteren te verteren. In het gezelschap van mijn neef stapten een mooi handjevol nieuwe vriendschappen twintig uur geleden op de bus, terug naar hun vertrouwde omgeving. We leerden elkaar de voorbije dagen kennen op het water of bij een kampvuur als waren we zeevaartlui van het eerste uur. Zij keerden samen huiswaarts en ik bleef alleen achter met een nieuwe oefening in afscheid nemen als dessert. Het is het toetje van een weekmenu waar geen sterrenchef aan kan tippen.

Mijn ogen glijden over het meer dat zich voor me uitstrekt. Het wordt begrensd door weidse bossen en hier en daar een rotspartij. Middenin het meer geniet een eilandje van de zonnestralen die door het wolkendek weten te breken. De aanblik op dit vlinderachtig schilderijtje doet ruw en ruig aan en tegelijkertijd blaast het een ongelooflijke rust in mijn ontroerde gezicht. Deze adembenemende plek en de omgeving in een straal van zo’n zestig kilometer zijn het tafereel geweest van een wonderbaarlijk avontuur dat een volle week heeft geduurd. Ik overschouw het allemaal vanuit de mast van mijn geheugen.

Mijn gedachten golven over het wateroppervlak dat door de reflectie van het licht uit de hemel een zilverkleurige schijn gekregen heeft. Ik zit bij de aanlegsteiger van camping Silverlake (basecamp Bear), die zijn naam duidelijk niet gestolen heeft. De rust die ik in me opneem verwarmt me binnenin net zoals de ravioli van drie dagen terug waarmee we onszelf beloonden na twee uur stevig peddelen. De kalmte die ik ervaar staat in schril contrast met de draaikolk aan herinneringen waar ik de komende dagen dankbaar doorheen zal varen.

239419858_155098556767182_4990298438088634102_n
239286786_155098273433877_1356725959031646273_n
239556379_155098383433866_7047829341956587228_n

Er is het beeld van die eerste dag, genietend op het strandje van Normarkens Canoe Center (basecamp Wolf). Ik was er herenigd met één van mijn favoriete familieleden, mijn neef Jurgen, die spoedig mijn scheepsmaatje zou worden. We hadden elkaar weken niet gezien omdat ik anderhalve maand eerder vanuit België op fietsreis rond Europa was vertrokken. Deze week kanovaren zou een aangename afwisseling vormen voor mijn uitgeputte benen en paste perfect in mijn reisplannen. De beslissing om deel te nemen aan The Canoe Trip trip was ongeveer drie maanden geleden dan ook vlot beklonken en nu we elkaar opnieuw troffen hadden we ruim voldoende verhalen om uit te wisselen. Er stond best een hevige tegenwind en terwijl de anderen van onze groep de onstuimige weersomstandigheden trotseerden, keken wij toe vanop een afstandje. Ons overleg was kort geweest om tot het besluit te komen dat we pas de daaropvolgende dag de zeilen zouden hijsen.

De beste stuurlui staan aan wal. 😉

Met onze blik op het hard labeur van onze reisgezellen, wisselden wij al keuvelend tussen neerliggen en opzitten. Onder het genot van een biertje bespraken we onze belevenissen van de voorbije periode en fantaseerden we luidop over wat ons te wachten stond. Vanop het vasteland probeerden we ondertussen de technieken van onze collega’s te doorgronden, want een schip op het strand is een baken in zee.

De volgende herinnering is die van de volgende middag. Die eerste ochtend had zich snel weten te vullen met een simpel, maar heerlijk ontbijt en een dampende pot koffie. Na het opplooien van onze opblaasbare bedden en het wegbergen van de tenten hadden we onze kano te water gelaten. Dit zou het ochtendritueel worden voor de komende week. Less is more. Genieten wordt ons hoofddoel, we komen goed overeen. En dan, zo rond het middaguur, staken we goedgemutst van wal. De weersomstandigheden waren gunstiger dan de dag tevoren, het was zo goed als windstil, onze beslissing om het kalmpjes aan te pakken had ons geen windeieren gelegd. Een blik op de kaart die we meekregen en een korte bespreking later hadden we besloten om de route tegen de klok in te varen. Je krijgt de vrije keuze om de voorgestelde route al dan niet te volgen en dat besloten wij niet te doen, rebelse piraten die we zijn. Wij gingen in de tegenovergestelde richting. Hoe ver we zouden gaan die dag? “We zien wel.”, en dat zou de rode draad vormen voor dit hele avontuur.

239322731_155098440100527_4056664301510889595_n
239337648_155098046767233_1313426734460441588_n
239480757_155098613433843_3063808663402894036_n

Het kalmerende geluid van de eerste peddelslagen in het water kan ik zo weer in me oproepen. De rust op het water werkt verfrissend voor de geest, het is als een pepermuntje voor m’n hersenen. Het biedt de nodige ruimte om de indrukken van de overweldigende vergezichten zachtjes binnen te laten sijpelen. Hier zijn geen duizenden prikkels die me overspoelen zoals de vertrouwde omgeving van het dagelijkse leven thuis. Hier blijft het allemaal aangenaam overzichtelijk. Voor morgen nog geen zorgen. De talrijke bomen sieren de omgeving. Het wateroppervlak werkt als een spiegel voor het kalme kabbelen van mijn gedachten. Ik betrap mezelf erop, zowel in de kano als hier, overpeinzend aan het meer, dat ik stilval. Mijn gedachten verliezen hun gebruikelijke golfslag en vinden absolute rust. Hier bestaat alleen het zachte tempo van mijn adem. Het behaaglijke plonzen van het water volgt de cadans van peddels die het water strelen. We wanen ons ontdekkingsreizigers in niet eerder verkende streken. Het is een eer om dit te mogen beleven.

Ook iedere plek waar we onder zeil zijn gegaan kan ik zo weer in me oproepen, elk strijdend om de titel van de meest idyllische slaapplaats. Soms in de buurt van een shelter, een andere keer op een rots met zicht op de ondergaande zon. Wij beslisten ook een aantal nachten op één van de basecamps te slapen, genietend van de luxe van een keuken, een douche en de mogelijkheid om batterijen op te laden. Het kan allemaal. De kleine 2000 km die we met de fiets of de bus moesten overbruggen zijn zo weer vergeten. De balans weegt diep door in fenomenale schoonheid die ronduit ontroert.

Nog even blijf ik hier voor anker liggen en dan gaat het weer verder op mijn stalen ros, de horizon achterna.

Geschreven door Canoe Tripper Bram

www.thecanoetrip.com