Een rollercoaster aan emoties

Een rollercoaster aan emoties

Reading Time: 4 minutes

Wat een avontuur was The Canoe Trip en dan spreek ik clichégewijs echt over een rollercoaster aan emoties. Een goed voorbeeld kan ik erbij nemen uit dag drie of eigenlijk begon het al op dag twee.

Na een superdag qua weersomstandigheden en qua afgelegde kilometers besloten mijn kanogezel Zaura en ik om plannen te smeden voor een dauwtrip op dag drie. We moesten dan wel nog een kampeerplek vinden en dat bleek geen sinecure. De shelters waar je zeker was van een overnachtingsplaats, waren nog een tweetal uren peddelen dus dat betekende wildkamperen. Er was ofwel een probleem met de ondergrond (rotsachtig, boomstammen…) ofwel een probleem betreft het reliëf (was aan de steile kant). Uiteindelijk zijn we op de rotsen, tussen de mieren beland en had ik naast deze twee factoren nog een snurkende partner én een natte slaapzak erbovenop; uitstekende nachtrust gegarandeerd!

De dauwtrip en de daarbij gepaard gaande zonsopgang spoelden alle misère van dag twee weg – een ontbijtje met een goede vriendin en het Zweedse zonlicht als gezelschap, wat kan een mens nog meer wensen? Misschien voor de rest van dag drie nog goed weer, want de weergoden vonden dat het zoetjesaan genoeg geweest was met het milde meerklimaat dat ons toelachte. Rond half negen verdwenen zon en meer, zij maakten plaats voor een heuse storm! De wind was van de partij, de regen viel in vlagen en samen waren ze de basis voor iets wat meer op een onstuimige zee leek dan op een kalm meertje. Als kanoër, hoe ervaren ook, sta je quasi machteloos; alsof ons leven ervan af hing, baanden we onszelf een weg door de golven met een hoog risico op kapseizen. Niet prettig dus en pas wanneer we ons op een zijspoor van het grote Östra Silen bevonden, konden we weer opgelucht ademhalen.

Daar wachtte ons een aangename verrassing: medeavonturiers!

Ons vooropgestelde einddoel van de dag was tegelijk ook onze lunchplek geworden – hoewel we al wel kano-uren achter de kiezen hadden, sloeg de klok nog maar half twaalf bij het bereiken van de shelter. Daar wachtte ons een aangename verrassing: medeavonturiers! Pas dan besef je dat de mens – de een (waaronder ik toch zeker) al wat meer dan de ander – echt een sociaal wezen is en dat je, na twee dagen amper een andere kano te hebben gezien, echt wel behoefte hebt aan een deugddoende babbel. De andere kanoërs brachten ons bovendien op de hoogte van hun ambitieuze plannen: de route van dag vier al voltooien, of toch een ferm stuk ervan. Mijn mindset vulde zich met verse (over)moed: we zouden zo zeker op schema staan en dat inclusief toffe mensen…

Zaura leek evenzeer enthousiast; terwijl het water op het vuur pruttelde, legden we onze slaapzakken te drogen en na de pasta bolognese, konden we er weer tegen! Plots vertrokken de anderen al, maar zij gingen waarschijnlijk niet heel de etappe van de vierde dag afleggen.

Dat moment was een soort omslagpunt.

De sluis van Järnsjön was het mikpunt en ook Zaura vond dat beter, ze benadrukte dat dat de limiet van vandaag was. Na de lunch was er nog steeds geen vuiltje aan de lucht (buiten de wolkensluiers dan) tot Zaura na een kwartier het fysiek en mentaal even niet meer zag zitten. Ik kwam uit de lucht gevallen en de radeloosheid sloeg toe. Ik wou haar even rust gunnen dus ik zette het alleen op een peddelen. Op dat moment, wanneer het nog met pijpenstelen regende, straalde de zon door het wolkendek en zagen we beide de helderste regenboog die we ooit hebben waargenomen (jammer van de regen, anders stond die zeker op beeld…). Dat moment was een soort omslagpunt.

Aangekomen aan de vaste grond – we moesten wielen onder ons transportmiddel plaatsen en er drie kilometer mee wandelen – kwamen we opnieuw medekanoërs tegen die de route in tegenovergestelde richting aflegden. Zij gaven ons handige tips en tricks en onder een namiddagzonnetje maakten we onze eerste kilometers met de kano te voet. Dat was dé ideale afwisseling, vooral mijn vriendin klaarde helemaal op. Toen we terug op punt kwamen waar we de kano te water moesten laten, wilde Zaura de tent al opzetten, uit schrik voor het scenario van dag twee. Het plekje leek eerst niet het meest geschikt met zijn ligging naast een hoofdweg en in de buurt van een soort lawaaimakende drukkast, maar uiteindelijk pakte het toch goed uit. De zon was nog steeds aanwezig en dus konden we onze kleren te drogen leggen, ons de eerste (en enige) keer van de week wassen en vroeg onder de wol kruipen.

Wat moet je nu onthouden als je ook zou vertrekken naar Zweden voor een survivalexperience? Je emoties zijn even wisselvallig als het weer dat best dikwijls veranderde begin september (begin herfst). Houd je zoals de doorsnee burger meer van standvastigheid? Reis in juni of juli, ik heb me laten vertellen (of wijsmaken) dat het dan zonniger en milder is in Värmland.

Canoe tripper Simon
The Canoe Trip 2019