Een Zweeds roman

Een Zweeds roman

Reading Time: 15 minutes

Dag 1.
Vertrek/ Busreis (14/08/2020)

Maanden hadden we ernaar uitgekeken, door Corona was er enkele weken twijfel, maar de vreugde was 10 keer groter wanneer we uiteindelijk vertrokken. Angelique en ik, als West-Vlamingen, stapten op in Rijsel. Om 10 uur moesten we er zijn, en iets later waren we weg. Het was een hele propere en moderne bus, zelfs met USB om je gsm op te laden waardoor de rit wat sneller ging. Na onze medereizigers op te pikken in Brussel om 12 uur en in Utrecht om 15 uur, stopten we rond 16.45 uur aan de McDonalds, wat velen onder ons gesmaakt heeft. ’s Avonds rond 22.30 uur stopten we nog eens aan een tankstation. 

Dag 2.
Aankomst & Trolleneiland

’s Nachts om 03.15 uur hadden we een mondmasker-paspoortcontrole. Nadat de chauffeur de bus getankt had werd het eerste deel afgezet aan Kamp West om 08.45 uur. Een uur later waren we aan Kamp Zuid. De benen strekken, aanmelden en de foodpacks in ontvangst nemen voordat we om 12 uur de uitleg kregen over de kaart, kookset en de rest van het materiaal.

De kanotrippers van de afgelopen week waren aan het genieten van het mooie weer. Twee vriendelijke meisjes kwamen de rest van hun spiritus (brandstof voor het kooksetje) aan ons geven en bleven even voor een babbeltje. Als ik vroeg of ze nog tips hadden voor ons, was het belangrijkste om ons eten in de ton te steken ’s nachts, voor de muisjes!

We kregen van de organisatie de keus om zoals gepland de dag erna te vertrekken, of om al de zaterdag zelf te vertrekken.

We hebben niet lang getwijfeld, want het weerbericht gaf aan dat de eerste dagen het prachtig weer ging zijn en naar het einde van de week het zou beginnen te regenen. Dus alles wat we konden winnen in het prachtige weer wilden we graag meenemen!

Wij volgden de Anti-clockwisetrail. We wisten dat we eerst de sluis moesten passeren. In hoogseizoen is de sluis open tot 18 uur, maar in Zweden viel onze week er net uit en sloot ze om 16 uur. Zo snel mogelijk willen vertrekken om zeker op tijd bij de sluis te zijn dus. De rangers vertelden ons dat dat het beste haalbaar was, maar het uiteindelijk afhing van de wind en de stroming.

Aangenaam verrast waren we, nadat we rond 14 uur vertrokken, al na een uur bij de sluis waren.’

We waren met een aantal duo’s vertrokken, waardoor we met een stuk of 9 kano’s in de sluis zaten, allen in bikini, zwemshort en ons reddingsvestje erboven. We geven toe dat op de rustige stukken later in de week het reddingsvestje vaker aan ons voeten lag dan rond ons lijf. In de sluis was dit verplicht.

Iets verder na de sluis stopten we met 4 duo’s om ons eerste maaltijdje klaar te maken. Zo enthousiast dat we waren, namen we het eerste beste eilandje om te eten. Kooksetje, spiritus, pastaatje, en eens kijken waar we graag naartoe willen gaan.

Ja het was beslist, we willen naar Troll(en) Island!

Zo gezegd, zo gedaan. Volledig onverwacht bleven we dus met ons 8 samen. Geloof het of niet, we zaten met 3 duo’s, nog geen 10 km van elkaar wonend, uit West-Vlaanderen. En ons bijkomend duo waren onze 2 vrienden uit Vilvoorde.

Rond 18.30 uur op Troll Island aangekomen, was het eerste (ook voor de rest van de week) het zetten van de tent. Je weet maar nooit, als het begint te regenen, of we maken een wandeling, dan is de slaapplaats al in orde. Zoekend achter een zo ‘plat’ mogelijk stukje mocht onze tent voor de eerste keer Zweedse grond voelen.

Angelique haar Robinson kwam naar boven en bleef doorgaan om met een vuurstick het vuur aan te krijgen.

De zon begon te zakken, en we besloten om eerst een kleine wandeling te maken als trolletjes op ons eiland.

Bij terugkomst vloog de avond voorbij met ons kampvuur, eten maken (waar de twee broers eindelijk doorhadden waarom hun eten zo slecht smaakte, spiritus in de kommetjes!), elkaar wat leren kennen en onze eerste keer sterren kijken. Ik zweer het je, aan het water zagen we in nog geen 15 minuten tijd 5 vallende sterren! ZA-LIG! So we called it a night en kropen in ons tentje. Beseffend dat we niet ‘plat’ lagen, hebben we wel enkele keren gelachen iedere keer als er 1 van ons naar boven moest kruipen omdat we in ons slaapzak wat naar beneden gleden. De ochtend erop wisten we dat dit bij elk duo zo was geweest!  

Dag 3.
Peddelen, zwemmen & extension

Ik werd als eerste wakker, ongelofelijk hoe stil het was. Je hoorde niets, misschien in de verte een soort van eend, maar voor de rest: NIETS!

Stilletjes aan kwamen alle kopjes uit de tent gekropen. Natuurlijk moesten we onze eerste ‘morningswim’ doen! Waar onze tenten op uitkeken was er een klein inhammetje waar het water rustig was. Zalig was dit, haar wassen met onze biologische afbreekbare zeep en een goed stukje zwemmen. We hadden ook prachtig weer, gelukzakken dat we waren! Goed ontbeten, ons materiaal opruimen en hop, weg waren we weer.

Dit was de eerste kans om een eventuele extension te doen. Er werd gezegd dat dit een stuk is waar het mogelijk was een eland te spotten. Helaas was het bij ons zo vroeg niet meer, maar we waren optimistisch! Een eland zien en een vis vangen waren 2 van onze doelen!

Voordat we de draai deden terug naar Troll Island hielden we een pauze om een snackje binnen te spelen, te zwemmen en ja hoor, al eens te vissen. Peddelen, peddelen, peddelen, nog een kleine pauze, en het werd al snel 18 uur. Dus besloten we shelter nr. 94 te nemen, Mörnäs. We wilden eigenlijk nog een shelter verder gaan, maar vonden dit zo een mooie plaats dat er unaniem werd beslist om hier te blijven. Het had een stijger met trapje, een prachtig zicht, picknicktafels en mooie stukken om je tent kwijt te spelen. Na opnieuw een zalige avond met aperitieven, vissen, zwemmen, mooie foto’s nemen en bij te praten, kropen we als gelukkige en dankbare mensen in ons slaapzak. 

Dag 4.
Shit of Duck

We werden bijna elke ochtend door het licht en de warmte (zeker niet door het lawaai!) rond hetzelfde uur wakker. Het zou weer een mooie, warme dag worden. Ontbijten, ons gerief opruimen en alles klaarleggen voor de pauzes qua eten en gerief werd onze ochtendroutine. Het fitten van ons materiaal op de kano ging beter en beter. We hadden precies minder gerief, wat toch zo leek ofwel werden we gewoon beter in het organiseren.

Peddel, peddel, peddel, af en toe een positionswitch, de voorste werkman werd stuurman voor vandaag. Na een paar dagen kregen we door hoe het makkelijkst werd gepeddeld. De voorste man is de werkman die maar blijft peddelen en de achterste persoon die kan op verschillende manieren werken. Of je peddelt langs 1 kant en stuurt bij, of je wisselt ook af en toe. Het heeft allebei zijn voor- en nadelen. We zagen dat beide manieren werden gebruikt bij verschillende duo’s die we tegenkwamen onderweg. Al doende leert men!

In het boekje waar ze de ‘krokodillenuitleg’ geven, wilden onze nieuwe vrienden iets eerder afdraaien, waardoor Angelique en ikzelf nog wat verder wilden varen. We zijn dan gesplitst en tot op het einde (Herring Ground-Sillebotten) gevaren. Genietend van de stilte, de rust, de natuur, elkaar en vers drinkwater keerden we terug, naar het brugje waar we onder moesten varen.

Niet veel later zien we een groepje van 6 personen op een eilandje en we voelden dat het onze vrienden waren! En ja hoor, ze hadden daar hun pauze genomen. Dankzij het rustige water hadden wij op een mooi tempo een goed stuk gepeddeld. We waren weer voltallig. Vervolgens nog enkele uren peddelen.

Na een kleine pauze waren we van plan een van de shelters te nemen voor het landtransport. Na het eerste landtransport kom je namelijk terecht in een meer waar er niet mag van gedronken worden. Dit omdat een boer minder gezonde zaken in het water loost. We hadden het uitgedokterd en vonden het een goed idee om de 2 landtransporten in 1 dag te doen. We stopten tussen de 2 op het ‘Shitmeer’, want daar was een winkeltje. Daarna gingen we door tot na de 2de landtransport om daar de dichtste shelter op te zoeken, maar dat was voor morgen. We hadden namelijk al drie dagen goed doorgepeddeld. We waren tevreden over de afstand die we achter de rug hadden en waren van plan de komende dagen wat meer te genieten.

Helaas waren de shelters die we passeerden al druk bezet door meerdere kano’s. 

“We gaan verder, we komen wel iets tegen!”

Dit was makkelijker gezegd dan gedaan. Overal hoge rotsen vooral je aan land kwam of te dicht bebost gebied. Nog een beetje, en nog een beetje, tot we uiteindelijk toch aan het stuk kwamen waar het landtransport begint.

Een klein haventje, waar je niet mocht kamperen, leek alsof het uit een boekje kwam. We besloten op onze rechterkant, precies een veld waar de koetjes net hadden geraasd, te overnachten. Om morgen met volle moed aan onze landtransporten te beginnen. Het lag er vol met eendenstront. Dit kreeg de naam: Duckshit-island! Met toestemming van de boer zetten we onze tent op. Dat schopje diende niet alleen voor onze uitwerpselen…

Het werd nog iets sneller donker en een eerste avond zonder kampvuur werd ingezet. Verhalen en goocheltrucs met een roze achtergrond waren de perfecte afsluiter. Slaapwel! 

Dag 5.
JA, EEN VIS! En hier, EEN SLANG!

Weer hetzelfde uur om wakker te worden, maar nu was het niet het plan om hier te ontbijten. Alles opruimen en die enkele meters peddelen naar dat strandje bij de haven. Opnieuw mooi weer! We konden echt niet klagen. De spiertjes vielen ook goed mee, wat waren we trots op onszelf! Enkel die poep begin ik toch ferm te voelen! Eens op je zwemvest zitten, de drukpunten wat veranderen, maar iedere keer blij om even recht te staan. Kano half op het strand getrokken, en zwemmen! Opnieuw een hele mooie stijger met trap of je kon gewoon naar het zandstrandje zwemmen/ wandelen.

Ja hoor, vandaag is het dubbel vakantie, chill- en genietdag! Ons gewassen, gezwommen, springfoto genomen van op de stijger, en natuurlijk eens vissen! Waarop Sam, onze visserman, plots heel rustig, maar toch overenthousiast zegt:

JA EEN VIS!

Wij allen als kleine kindjes op de kermis naar hem toelopend, zegt Naoishe:

EN HIER, EEN SLANG!

Al die hoofdjes, hop, naar de slang! Slangetje in het riet, doorlopen naar Sam voor de vis! Samen de vis proper gemaakt en allen eens geproefd van het baarsje! Njammie!

Nog wat blijven vissen zonder succes, en dan net voor de middag ons eerste landtransport! Dankzij het snelste duo met de wielen, wisten we dat we het best de wielen in het midden plaatsten.

Het voordeel aan met zovelen te zijn; we hielpen elkaar! Dus kano per kano, wielen eronder, en hop het strandje daar omhoog en hem al klaarzetten op de weg.

Na wat sleuren beseften we dat we echt alle gewicht best ter hoogte van de wielen leggen en dat je achteraan gewoon kan duwen. Wat zalig! Die kano helemaal alleen over de weg duwen! Eens wisselen en als het omhoog ging samenwerken!

Het eerste landtransport was een 3 km, er stonden overal bordjes en ging supervlot! Hop het water in, niet veel later ‘parkeren’ op het ‘Shitmeer’ en een 250 meter wandelen naar het winkeltje aan het tankstation (Svensbyn). Als we binnenwandelden viel iedereen zijn mond open, want het was veel groter dan verwacht! Ze hadden er alles waar we zin in hadden! Vlees, groenten, mayonaise, broodjes, frisdrank, chips, ook bier (wel max 3.5% alcohol). Dankzij het bonnetje dat je kreeg op basecamp hadden we nog eens -5% aan de kassa.

Na een eetpauze was het tijd om dat smal stukje dat we op de kaart zagen te doen en naar het tweede landtransport te gaan. Dat smalle stukje was net niet diep genoeg om te varen. Waarschijnlijk door de weinige regenval de laatste week. Uitstappen, wat wandelen, tussen de natuur, geweldig! We doen het op het gemak en genieten!

Eenmaal uit het smalle stukje kwamen we aan een meer met veel riet langs de zijkant. Zeg mannen, we gaan even vissen é, en een pintje drinken! Check! Sam heeft opnieuw prijs, ditmaal een Snoek! Sam de visman! Bij het tweede landtransport hadden we misschien wat te veel zelfvertrouwen. Doordat wij de anti-clockwisetrail hadden, ging het vooral omhoog. Wat een work-out was dat! Maar ja hoor, we zijn er geraakt, opnieuw het water in, door een smal stukje en dan kom je terecht op het Järnsjön.

Holy macaroni! WAT EEN MEER! Wat een golven!

Tot Olivier een mooi eiland ziet en even op verkenning gaat. Ja hoor, alles ligt hier voor een kampvuur, en er is plaats genoeg voor onze tenten! Ons privé-eiland! Opnieuw tegen het ondergaan van de zon, tentje opzetten, die hangmat hangen, wat prachtige foto’s nemen, en die vislijn nog eens bovenhalen. Kom, ik wil dat ook eens proberen! Sam en Angelique hadden me vanmorgen aan het strandje al uitgelegd hoe te vissen. Met nog wat bijkomende info waag ik mijn kans! Angelique roept plots heel kalm achter Sam, en als we allemaal opkijken zien we ze trekken aan haar hengel.

Hoe meer ze aan het hendeltje draait, hoe meer gespetter dat we gezien! JA het is gelukt! Roepen, tieren, brullen, iedereen overgelukkig dat Angelique prijs heeft! En wat voor 1! Een baars van een kleine 30cm!

Opnieuw, de vis proper maken en klaarmaken om vanavond op die BBQ te gooien!

Goed, ik wil ook nog proberen, je weet maar nooit! Nog geen 10 minuten later, voel ik mijn lijn trekken. Ik roep Sam en denk, het hangt gewoon vast onder de stenen/rotsen… Waarop Sam roept, neenee tis ne vis! Haal maar binnen!

Nooit gedacht dat er zoveel adrenaline door mijn lijf zou gaan om een vis te vangen! Nummer 2 was binnen!

Waarop Matthias, onze fotograaf, die net als ik niet zo geïnteresseerd was in vissen, het ook eens wou proberen. Opnieuw enkele minuten later prijs! 3 dikke baarsen om op te eten vanavond! Nog sneller dan anders werd het donker! Hapjes, drank, groenten, sauzen, barbecue, en de meest verse vis van mijn leven zorgden voor een tafereel, alsof het net uit een reclame kwam! We doopten ons eiland tot FISH-ISLAND en gingen na wat spelletjes zo gelukkig slapen!  

Dag 6.
Teamwork makes the dream work!

Opnieuw ons dagelijks ritueel, wakker worden, uitgebreid ontbijten en opruimen. Wat zei ik Fish-Island? Noem het ook maar kikkereiland! In elk plooitje van een zeil of het zakje van Maxime zijn slaapzak, zaten wel kleine kikkertjes!

Vandaag iets later dan normaal vertrokken we dan voor het gepeddel van de dag! We staken het grote meer van Järnsjön over, wat voor een meer! In Lindeviken startte het derde landtransport. We zagen geen bordjes en hebben er ook nooit gezien. We waren zo tevreden dat de weg goed meeviel en het traject niet zo zwaar was als het tweede landtransport. Eenmaal aan een camping gekomen, was het overduidelijk waar we zaten op de kaart en beslisten we van zo snel mogelijk aan de waterkant erin te gaan. Helaas was het bij die camping steil naar beneden, met daarna een houten trap! Och, samen staan we sterk dachten we, met ons allen dragen we die kano’s de trap af!

TEAMWORK MAKES THE DREAM WORK!

Daar kwam dan de zwaarste work-out van de reis! Één voor één werden de kano’s naar beneden gebracht met bloed, zweet en later blauwe plekken. Bij het beneden komen merkte je dat het voor iedereen wat lastig werd. Er was een klein strandje, dus perfect om de kano’s in het water te laten. Maar voor we zouden vertrekken, lag er een op-het-water-band-met-trampoline te blinken. Om even af te koelen sprongen we het water in en zwommen daarheen. Nog geen 5 seconden aan het zwemmen en we hoorden en zagen 3 van onze 4 kano’s omvervallen als dominostenen. NEE toch!

Zorgen voor later! Eerst naar die trampoline! Opnieuw werden leuke filmpjes gemaakt van onder andere de backflips die sommige mensen voor de eerste keer durfden! Opnieuw een primeur voor mij! Wat een reis! Eenmaal terug bij de kano’s, was dit snel opgeruimd met 8 man. De eerste regendruppels waren een feit! Omdat we allemaal het optimisme erin wilden houden, begonnen we spelletjes te spelen.

Ik ga op reis en ik neem mee: Kano, peddel, hengel, … – Dieren: de laatste letter een ander dier! – …

Het hielp, kilometers gingen voorbij in de regen. We kwamen aan bij de meerdere shelters die we op onze kaart afgesproken hadden. Een plaats gevonden waar onze Limburgse medepeddelaars hun slaapzak al in de shelter gelegd hadden. Het was er groot genoeg. Uitladen, kano op het land, tent opzetten, droge kledij aantrekken, natte kledij wat uithangen, kampvuur maken, eten, muziekje op, verhalen uitwisselen, insiders maken, en hop de dag was weer voorbij. Hier zaten veel muisjes! Met dank aan onze voorgangers die de tip hadden gegeven, lag enkel nog een restje nootjes in ons kistje die het muisje toch gevonden had! 

Dag 7.
Storm op zee! Uhm, op het meer bedoel ik!

Angelique had al meerdere keren het ochtendzwemmen uitgevoerd. Ontbijten, opruimen, kano vullen! Vandaag moesten we niet ver, we hadden onze route bekeken en wisten perfect waar we naartoe wilden. We waren tevreden dat we de eerste dagen wat kilometers gewonnen hadden en in dit mindere weer het wat rustiger aan deden. We hebben na een uur in gewone regen toch zeker 45 minuten in zotte regen gevaren!

Golven, precies of we op zee vaarden, westenwind, maar het leverde wel een leuk filmpje op!

Nu snappen we waarom er wordt gezegd als het echt slecht weer is, ga niet op het water! Het wordt inderdaad veel gevaarlijker. We deden wat ons gezegd werd, tegen de golven invaren, zodat we zeker niet konden omkantelen. Tegen dat we bijna aan de bestemming aan de kant kwamen, begon het slecht weer wat rustiger te worden. Kletsnat peddelden we verder tot over de eilanden van Alcatraz.

De hangmatten werden opnieuw opgehangen en een wandeling rond het eiland met een deel van onze groep werd gemaakt. PRACH-TIG! Die stilte, enkel het geluid van de natuur, je behoefte doen op de latrines die zo mooi gemaakt zijn, met de deur open, kijkend naar de bomen, en het water. Wat een beleving. Ons laatste avondmaal into the wild. Hapjes werden gedeeld aan de rand van het water, genietend van de zonsondergang achter de wolken, eindigend bij het kampvuur aan de shelter. 

Dag 8.
De laatste loodjes

Vandaag was het de laatste dag peddelen. Voor we terug bij basecamp Zuid kwamen passeerden we het wel bekende kerkje. Eventjes stoppen, de beentjes strekken, rond de kerk, en terug in de kano. Eenmaal aangekomen bij het kamp, dienden we de kaart en gps-tracker in en ontvingen we 2 x 10 kronen om een douche te nemen.

We eindigden zoals we begonnen waren, met onze bubbel van 8. De tentjes bij elkaar, en genieten van onze laatste avond. Na een deugddoende douche de pizza eten die we voor het vertrek besteld hadden. Na nog wat spelletjes spelen, goed gelachen te hebben, de resterende marshmallows met een spelletje in enkele monden gepropt te hebben, kropen we voor de laatste keer in Zweden ons tentje in.  

Dag 9.
Moose!

Ik werd wakker van wat lawaai, en had snel door dat de bus met onze opvolgers was gearriveerd. Ik kroop mijn tentje uit en hoorde iemand roepen. Een collega van mijn vriend was op de hoogte dat ik hier was. Na wat bij te praten en wat tips uit te delen, werd er ontbeten. We hadden namelijk nog voldoende tijd voor we ’s avonds met de bus naar België vertrokken.

Na ons iets latere middageten besloten we nog een wandeling te maken. Het weer viel beter mee dan verwacht en mijn achterste was content dat er niemand een mountainbike wou huren! Rond het basecamp is er natuurlijk nog prachtige natuur. Met hier en daar een huisje wandelden we wat rond. Een groepsfotootje hier, een babbeltje daar.

Niet te geloven, op onze rechterkant, EEN WILDE ELAND! Een mooi impressionant groot grijs-bruinachtig dier dat zijn poten elegant over het beboste gebied hoog optrok om overal heen te huppelen. Snel wandelend naar de kant waar we van kwamen, springend, juichend zonder lawaai, tot hij volledig uit het zicht was. En dan kon er geroepen worden:

OH MY GOD! ZO ZOT! HOE ZALIG! YES toch nog een eland gezien!

Met de perfecte afsluiter wandelden we met een grote smile op ons gezicht terug naar het kamp om daar van de ranger te horen dat zij er al 2,5 maand zit en nog maar 2x een eland gezien had. Dat we dus veel geluk hebben gehad! En daar kwam de bus, we hadden ons nog wat beziggehouden met de slackline die er hing. Opnieuw een primeur voor sommigen van ons!

Dag 10.
Home sweet home

De uren gingen voorbij! Er werd gestopt aan de McDonalds in Nederland. Na Utrecht stapte er een groot deel af in Brussel, waarbij ook alle begeleiders van de organisatie The Canoe Trip. Na goedkeuring van de resterende reizigers op de bus zijn we met ons 6 West-Vlamingen heel lief gaan vragen aan de buschauffeur of hij ons wou afzetten op zijn route naar Rijsel. Wij, van omgeving Kortrijk vonden het natuurlijk plezanter om daar al af te stappen in plaats van naar Rijsel te gaan. Ja hoor, wat een schat van een chauffeur, het was geen enkel probleem! 

Och wat missen we Zweden… 

In ons bubbel-whatsappgroepje werd gepost dat iedereen veilig thuis was.  
Op het einde werd gelachen dat je mij de eerstvolgende jaren even niet in een kano moet steken, maar eerlijk, ik mis het alweer! De spieren vielen goed mee, het poepje voelde het misschien wat meer. 

Een dikke week geen zorgen gehad, en aan niets hoeven te denken. Niets moest, alles mocht. Geen corona, geen mondmasker, enkel peddelen, zwemmen, genieten van de natuur, kiezen wat we willen eten, en op je kaart kijken waar we naartoe gaan, alhoewel dat ook vanzelf ging.  

Dankje vrienden, voor de leuke week, het leuke gezelschap, en de prachtige herinneringen!

Dankje The Canoe Trip voor de organisatie, de reis die jullie voor ons uitgestippeld hebben!

Maar vooral, dankje Zweden, Värmland, voor alles wat je ons geboden hebt! Je hebt me, mijn hart met liefde voor jullie natuur, tot rust laten komen. Je liet ons drinken terwijl we zwommen. Je speelde met zoveel kleuren aan de horizon. Je maakte mij stil, en geloof me, mij krijg je niet makkelijk stil.  

Dankje, Zweden, ik mis je nu al…

Kimberly Mahieu-Robberechts & Angelique Vlgh
The Canoe Trip – 2020