Engeltjes in de sneeuw

Koppel in Lapland

Engeltjes in de sneeuw

Kijkend uit het vliegtuigraam zie ik de luchthaven van Kittilä uit mijn zicht verdwijnen. Wat in mijn gezichtsveld overblijft, zijn de oneindige rijen bomen, soms bedekt met een laag sneeuw en soms onderbroken door één van Finlands duizend meren. Dit aanzicht betekent het einde van een reis naar Fins Lapland, één die de boeken in zal gaan.

Een week eerder startte het avontuur op de luchthaven van Brussel, vanwaar we koers zetten naar München om vervolgens te arriveren in Lapland. We werden ontvangen door onze gidsen van Lapland Travel, die ons met een bus naar onze accommodatie brachten: de blokhutten van Kuerkaltio. Onderweg was de natuur al schitterend. Overal stonden bomen; de één nog hoger dan de ander en de volgende nog meer bedekt onder een dikke laag sneeuw dan de vorige. Voor mij, iemand die tot dan toe enkel de sneeuw in de Lage Landen had gezien, was dit een geweldig beeld.

Eenmaal verwisseld van avonturierskleding naar het minstens-drie-lagen-systeem, waren we klaar om boodschappen te gaan doen. Dat ging op geheel Finse wijze: we pakten een slee, gleden gierend en brullend de berg af naar de supermarkt, en parkeerden hem netjes naast de ingang op de daarvoor bestemde parkeerplaats. De boodschappen werden vervolgens op de slee gezet om die daarna naar boven te duwen.

de lompolo bij Äkäs

De volgende dag konden de activiteiten beginnen. We ruilden onze slee in voor wat meer power: de sneeuwscooter. In een karavaan schoten we op onze scooters door het Lappi landschap, om onderweg onze eerste Finse bessensap uit een karakteristieke kuksabeker te drinken.

Daarnaast deden we een snow shoe hike, helemaal naar boven, één van de zeven fells (heuvels) op. Onderweg liepen we over uitgesleten sneeuw paden en zagen we het zonlicht ons begroeten tussen de boomtoppen door. Op de heuvel zelf was het uitzicht fantastisch en was niet alleen het dorp Äkäslompolo zelf zichtbaar, maar ook dat het meer erbij eigenlijk geen meer is, maar een lompolo: een meer in een rivier, de lompolo bij Äkäs.

Koppel op heuvel in Lapland
Zwaal7
Zwaal4

Uiteraard hadden we ook een husky safari op het programma staan. Omdat ik bang ben voor honden, vond ik dat erg spannend. Van tevoren hoorden we al dat de honden uit enthousiasme hard zouden blaffen als we zouden komen; het arriveren van mensen betekende namelijk rennen! Al lopend tussen de springende, blaffende en aan de slee trekkende honden door vroeg ik me af waarom ik aan deze activiteit begonnen was maar toen ik eenmaal had plaatsgenomen in de slee en de honden mochten gaan rennen, viel alle spanning weg. De tocht was prachtig en met onze 6 dp (dogpower) gleden we soepel door een landschap waarbij de hemel in alle kleuren werd verlicht door de ondergaande zon. Hetzelfde geldt voor de dag dat we naar de rendierenfarm gingen. Tijdens een tocht in een slee, bedekt met een rendierenvel, voelden we ons de Kerstman en kerstvrouw zelve waarbij we genoten van de bossen waar we doorheen kwamen.

bijzonder tafereel

Gelukkig bleef tijdens onze week in Lapland het noorderlicht niet uit. Onze eerste keer was na een avond met de instellingen van de camera ploeteren op het meer. Ondanks de bewolking wilden we oefenen met onze camera zodat we, wanneer het moment daar zou zijn, het bijzondere tafereel meteen zouden kunnen vastleggen. Nadat we het meer hadden verlaten en bij de blokhutten aan kwamen lopen, zagen we het plots.

De euforie die daar op volgde is niet in woorden te omschrijven.”

Na deze eerste ontmoeting met de aurora borealis, volgde nog een tweede, deze keer tijdens de noorderlichtexpeditie die we met Lapland Travel ondernamen. We klommen in het donker door het bos, allen met onze hoofdlamp op, naar een hoger gelegen moeras waar we perfect uitzicht hadden op het noorden.

Daar viel onze mond open van wat we zagen.

We hadden nog nooit eerder zo duidelijk en helder de Melkweg gezien, wat een genot om daar te zijn. Dat was daarentegen nog niet alles, want net toen we onze camera hadden geïnstalleerd begon het noorderlicht zich te vertonen. Vanuit het noorden kwam het steeds dichter bij en nam het allerlei vormen aan. Het was een prachtig spel om te aanschouwen en we stonden er in stilte naar te kijken. Een paar uur later waren onze voeten veranderd in ijsklompen, waren onze buffs bevroren en hadden we er twee camera batterijen door heen gewerkt. Dat was het echter meer dan waard. Tevreden keerden we huiswaarts, om in onze sauna even goed op te warmen.

Noorderlicht in Lapland
Zwaal3
Ijsvissen in Lapland

Helder weer staat verder gelijk aan kou, en dat werd het dan toch echt in de loop van de week. Op een ochtend dat de thermometer -26 graden Celcius aantikte, maakten wij ons op om te gaan ijsvissen. We boorden ieder ons eigen gat in het ijs, gooiden onze hengels uit en namen plaats op ons rendierenvel waarna het wachten op de bijtende vissen kon beginnen. Ondanks de kou was het een ervaring van de eerste klas. De zon kwam nog maar net op en streelde ons gezicht terwijl we ons met een paar man helemaal alleen op het meer bevonden.

Zo rustig en vredig, helemaal opgaand in een echte Lappi bezigheid, voelden we ons de koning te rijk, een gevoel dat ons de hele week is bijgebleven.

Er was geen haast, er was geen drukte, er was enkel het knarsende geluid van sneeuw onder de voeten (naast het geblaf van de husky’s dan).

We aten rendier in de restaurants, deden shots uit een ijsglas in de snow village en maakten engelen in de sneeuw. Ervaringen die we niet snel weer zullen opdoen. Ervaringen die een speciale plek in ons hart hebben gekregen.

Lapland is een prachtige plek, bevolkt door prachtige mensen, dieren en natuur. Het was een reis om nooit te vergeten.

We zijn ontzettend dankbaar dat we erbij mochten zijn.

Geschreven door Lisa