Groen versus grijs

GROEN VERSUS GRIJS

We vertrokken richting de boerderij met 7 man en een begeleidster. Om half 9 ’s ochtends op een bewolkte dag in Lapland, met -16 graden op de meter. We gaan paardrijden op kleine, donzige IJslandse pony’s. Ze staan op ons te wachten. Mijn pony heet Thor. Een toepasselijke naam voor hem, die wellicht plotseling een donderslag aan heldere hemel kan zijn. Dik ingepakt stonden we in de schemer ons voor te bereiden op een mooie tocht, stapvoets door het oneindige woud van naaldbomen.

Ik wenste vurig om met mijn paard wat harder te mogen gaan. We maken allemaal foto’s met onze telefoon, GoPro of gewoon een camera. De paden waren smal en diep. Soms klapt er een hoekijzer terug bij het nemen van de volgende stap. De stilte is eindeloos. Iedereen geniet. Het sneeuwt.

Mijn paard moet plassen. Dat komt doordat het warm houden van de plas in de blaas veel energie kost, dus kan hij het beter lozen. Bovendien gaan we weer richting de boerderij. Heel even zijn Thor en ik alleen. De groep is al de hoek om en ver weg. Dan richt Thor zich op. Ik zie dat hij zijn hoofd omhoog gooit. Hij spant alles aan. Plotseling rent hij er in volle gang vandoor, dwars door de diepe sneeuw. Hij schiet door het bos. Ik ga mee in de bewegingen en even is het alsof we vliegen. Stiekem was dit iets waar ik op gehoopt had. Een stukje sprinten door de sneeuw! Gelukkig zit ik nog in het zadel. Hij remt net op tijd om niet te botsen, en daarna lijkt het alsof er niets gebeurd is. Hij sjokt rustig achter de groep aan. Een donderslag bij heldere hemel.

Foto: Ruben Van Vreckem

Eenmaal bij de stal sta ik grijnzend naast Thor. Ik probeer mijn telefoon te pakken, doe mijn handschoen uit en graai naar mijn iPhone. Mis. De gloednieuwe iPhone, die ik in mijn thermisch overall gestoken had, is weg. Ik had hem pas een maand, gekregen van mijn stiefvader. Lichte paniek. Ik vraag de groep of ze toevallig iets gezien hebben. Nee. En waarom had ik niet geroepen toen ze even moesten stoppen? Teleurgesteld, maar met hoop op de app “Zoek mijn iPhone” ga ik zo snel mogelijk naar het blokhutje terug. De begeleidster biedt me aan om te helpen zoeken als de volgende groep gaat. De moed zakt me in de schoenen als ik om me heen zie hoe alle sporen al besneeuwd raken.

Anderhalf uur later worden mijn vriend en ik gedropt in het bos, vlak bij het paardenpad. Het is lastig om de route te herkennen, alle scherpe afdrukken zijn al verzacht en afgerond met een laag verse sneeuw. De locatie van mijn iPhone is benaderd, maar door de kou gaat de batterij snel achteruit en zal ook de telefoon van mijn vriend gaan uitvallen. We lopen nu alleen over het paardenpad. Opeens is dat niet meer zo sereen, maar een aaneenschakeling van dezelfde onherkenbare punten. Het lijkt uren te duren. Ik voel me angstig. Wat als we de weg kwijtraken? De paardenpaden lopen kriskras door het woud. Alles is bedekt met sneeuw. Iedere kuil geeft hoop, maar de iPhone is nergens te bekennen. Meters lopen we heen en weer. Ik voel de oneindigheid van het landschap en de nietigheid van de mens. We komen weer terug bij de paardenboerderij en besluiten om terug te lopen naar het blokhutje. Moe, uitgedroogd en gefrustreerd lopen we langs een besneeuwde weg richting ons dorp. Het is zeker nog drie kwartier lopen.

Foto: Ruben Van Vreckem

Ik steek mijn duim op bij een naderende auto en probeer te liften. Na deze lange zoektocht willen we alleen nog maar naar huis. Een vrolijke Finse jongeman met bruin ogen en lange krullen onder zijn muts, stopt slippend met een lang spoor naast ons. Hij opent het portier en begint te kletsen. Achterin is het een bende en we kruipen in de warme auto, bezaaid met blikjes en verpakkingen van repen. Hij zet ons af bij de blokhut en verontschuldigt zich voor de slechte autobanden. Zijn snowboard ligt achterin. Hij heeft zomerbanden, scheurt de helling af en slipt weer terug de weg op. Lachend nemen we afscheid. We zijn dankbaar voor deze vrolijke Finse snowboarder. Ik ben opgelucht dat we veilig thuis zijn na dit avontuur.

De begeleidster en ik appen elkaar.

– “Hey, it’s really ok and I’m sorry for your Phone 🙁 🙁 I didn’t see it. In June, I will find it and let’s see if it is still working”

-“Hi, I’m so sorry for all the trouble. Thank you for helping me. I’ve had a nice ride though. Thor was a sweet horse (and fast). I liked him.

-“Thanks. I’ll let you know when I find it. Metal detector, do you want I ask if somebody here in Äkäslompolo has one?

-“Haha, that is so smart. But don’t worry. It’s just a material thing. It is replaceable.”


Weet je dat sneeuw eigenlijk doorzichtig is? De verstarde watermoleculen hebben een structuur waardoor lucht gemakkelijk in de kristallen aanwezig blijft. Door die porositeit wordt licht diffuus weerkaatst, wat een opaak wit aanzicht geeft. Was de sneeuw maar doorzichtig geweest. Ik maal nog steeds met mijn gedachten langs de kronkelwegen van mijn brein. De kans dat ik mijn iPhone daar zou vinden, was zo klein als de kans om het groene Noorderlicht te zien die avond. Het groene puntje op de “Zoek mijn iPhone” kaart veranderde in grijs. Als de sneeuw toch maar doorzichtig was geweest! Als de grijze wolken toch doorzichtig waren geweest!

Foto: Ruben Van Vreckem


Het avontuur en de adrenaline van dit waargebeurde verhaal neemt niemand ons af. Sneeuw en wolken lijken in dit verhaal een beetje op elkaar. En ik heb een stukje van mezelf achtergelaten op het meest noordelijke punt van de wereld waar ik ooit geweest ben. Wie de iPhone vindt; mag hem houden. Kijk daarna omhoog naar het mooiste schouwspel aan de hemel en besef wat er werkelijk toe doet in het leven!

Geschreven door Laura Voogt