Een band die we ons verdere leven als vader & dochter zullen koesteren

Een band die we ons verdere leven als vader & dochter zullen koesteren

Reading Time: 4 minutes

‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel zal kunnen’

cit. P.L

Kaat wees me naar het bord boven haar bureau waar ik dit enkele maanden eerder opgeschreven had. Ik had m’n 14 jarige dochter net gevraagd of ze het zag zitten om een weekje met een kano te gaan trekken in Zweden. ’t Was dus snel beslist, we zouden samen gaan varen in het land van Pipi Langkous die rotsvast in ons kunnen geloofde. Al van 2010, toen ik met haar broers ging trekken in de Alpen en zij daarvoor nog wat te jong was, wachtte ze op haar actieve vader-dochter vakantie.

“En uw dochter ziet dat zitten ?” Was vanaf dan een vaak opduikende vraag vol ongeloof als vakantieplannen het gespreksonderwerp werden. “Ook met een schupje het bos in ? En een week met haar papa en zonder smartphone in één kano ?”

De voorbereiding kon beginnen. Drie belangrijke opdrachten volgden om ons al wat op elkaar af te stemmen voor het echte werk: het juiste materiaal verzamelen was de eerste.

Voor het materiaal gingen we te rade bij een kameraad met heel wat kano-ervaring. Ook de facebookpagina van The Canoe Trip leverde heel wat praktische tips op. Straps, een multi-tool, een shelter, fietshandschoentjes, drybags, zitkussentjes, meer energierepen en ducktape bleken bruikbaarder dan een extra onderbroek en de zonnecrème…

Ons fysiek en sportief voorbereiden op 115 kilometer kanovaren – de tweede opdracht – deden we op kiné-advies door regelmatig arm- en schouderoefeningen te doen. Niet doorgedreven, maar de berichten van wat overbelasting van spieren en pezen die de rest van het jaar niet even intens gebruikt worden, gaven ons extra motivatie. Het heeft overigens prima gewerkt : behalve lekker slapen van de inspanning en de buitenlucht is fysiek alles goed gelopen.

Last but not least was de derde opdracht de familie en vrienden geruststellen dat het veel minder gevaarlijk zou zijn dan zij zich voorstelden om hun kleindochter of vriendin een week te laten rondzwerven op Zweedse en Noorse wateren zonder enige vorm van comfort. Deze opdracht was pas echt geslaagd bij onze terugkeer in het basecamp in Ed.

Het vertrek daar vond plaats in de regen. De shelter kwam al direct van pas om ons materiaal te ordenen, de ton met eten te vullen en de regenuitrusting aan te trekken. We vertrokken voor de eerste etappe met een stevige wind in de rug en kregen de vraag om uit te kijken naar een kano die nog binnen moest komen voor de avondbus en om hen moed in te spreken voor de laatste kilometers tegenwind. De dames waren nog goedlachs maar het beeld van hun zwoegen tegen de klok en de golven, gaf ons de motivatie om alvast een dagje voorsprong te nemen op onze figuurlijke tocht counterclockwise.

Het was het begin van een geweldige week met alleen elkaar, de twee (vader-zoon) reisgenoten en de natuur. Wisselende weersomstandigheden zorgden ervoor dat we dubbel genoten van de zonnige momenten en maakten de beleving alleen maar intenser. De wind veranderde het varen regelmatig in momenten van verplichte concentratie op de boot, de koers, het water en je eigen lijf om zeker niet dwars te komen liggen op de golven die tot de rand van de kano reikten. Geleidelijk leerden we die golven en het wateroppervlak lezen, raakten we op elkaar ingespeeld en werd zonder dat we het merkten of er bewust naar zochten ons hoofd helemaal leeg. ’s Avonds in de ongelooflijke rust en stilte op de eilanden, wanneer we onze ogen sloten in de tent, wiegden we nog na op het ritme van de dag en de boot.

We leerden in die week onze eigen en elkaars grenzen kennen. We leerden wat we echt nodig hebben en we hadden pratend en zingend onvergetelijke momenten bij alle moois op het water en bij het vuur.

Dat smeedde een band die we ons verdere leven als vader en dochter zullen koesteren. De connectie beloofd door Nokia die leidt tot connectie, nog veel beter dan in de promotie van de trip.

De collega’s waren verbaasd hoe ontspannen je kan worden van een week vakantie met een puber die er bij terugkomst geen meer is. En hoe fel ze het ons ook gunde, mama is een beetje jaloers telkens ze de beelden uit de kano in onze gedachten voelt terugkeren. Tegen onze Zweedse coalitie kan ze nooit meer op.

We hebben samen the Canoe Trip gedaan, en nu zijn we zeker dat we het kunnen !

Met dank aan en vrij naar de Zweedse puber P.L.

Canoe Tripper Kris
The Canoe Trip 2019