Het Zweedse water smaakt naar meer

HET ZWEEDSE WATER SMAAKT NAAR MEER

Ontdek hoe Canoë Tripper Irolt zeven dagen lang peddelde door één van de meest ongerepte natuurgebieden van Scandinavië. Het zweedse water smaakte alvast naar meer!

Het zweedse water smaakt naar meer
Eén van de meest ongerepte natuurgebieden van Scandinavië.

EEN WEEK LANG KANOËN, WILDKAMPEREN EN WILDSPOTTEN

Voorin de kano maakt mijn vriend nog een laatste, krachtige slag door het heldere water. De twee draaikolkjes die door zijn peddel zijn veroorzaakt, trekken zijdelings aan me voorbij. Het puntje van de kano koerst nu lijnrecht af op mijn ijkpunt in de verte, daar waar twee bosranden elkaar de hand lijken te reiken, slechts gescheiden door deze smalle vertakking van de Ostra Silen.

Zodra de laatste rimpels van de peddelslag weer vloeiend opgaan in het uitgestrekte wateroppervlak, haal ik nog eens diep adem. Ik ruik de dennenbomen en de rook die door het kampvuur van gisteravond is blijven hangen in mijn vest. Behalve het avondgezang van vogels dat geregeld tussen de kades heen en weer echoot, is het nu doodstil. Het water is glad als een spiegel en de kalmte van dit moment vloeit door in mijn lijf. Ver weg van de alledaagse beslommeringen, middenin de natuur.

De vriendelijke medepeddelaars die we gisteren nabij het fotogenieke eilandje Norra Krokholken troffen, hebben hier bevers gespot en dat spektakel willen we graag met eigen ogen aanschouwen. Een tiental beverburchten kwamen we vandaag al tegen, maar kennelijk hebben de koddige knaagdieren voor vanavond andere plannen; ze zijn nergens te bekennen.

Tijd voor teleurstelling is er niet, want ons stille peddelen en gefluister wordt beloond met het driftige geroffel van een kleine bonte specht. Wanneer we niet veel later omhoog kijken, zien we een grote roofvogel opdoemen vanuit de ranke sparren aan onze rechterzijde. Bij het zien van het witte verendek met zwarte punten aan weerszijden weten we het zeker: een visarend. Een vogel waar hordes vogelaars in Nederland hun nest voor uit zouden komen, vliegt hier voorbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De brede, hoekige vleugels steken af bij de plukjes wolk die door de ondergaande zon zó feloranje kleuren dat menig zwemvest er vaal tegen afsteekt.

KORSTMOSSENKOSMOS

Nick, ranger van basecamp Bear, heeft ons in de Whatsappgroep erop geattendeerd dat het de volgende dag behoorlijk kan gaan waaien en dus besluiten we de ochtend te gebruiken om over het water een flinke afstand af te leggen en ‘s middags te voet de Zweedse bossen te verkennen. Deze week hopen we eindelijk het spotten van een eland van onze bucketlist te kunnen afstrepen.

Ons nieuwe kampement is gelegen in een beeldschoon baaitje, omringd door de kenmerkende metershoge rotsen waarvan je je afvraagt hoe de bomen die erop staan nog zoveel wortel hebben kunnen schieten. Korstmossen in onnoemelijk veel groentinten liggen hier als een zachte, warme deken over het koele gesteente heen. Ons groene tentje vindt een schuilplek in de luwte van deze imposante korstmossenkosmos.

Wanneer we het naastgelegen, ietwat donkere bos betreden, zien we op nog geen driehonderd meter afstand al verse sporen van een ree. De smalle, spitse hoefjes in de zachte modder verklappen dat we hier niet alleen zijn. De veelbelovende verkenning krijgt met verse pootafdrukken van een eland, koning der hertachtigen, al snel een spannend vervolg. Doodstil verplaatsen we ons door het door varens en mos overwoekerde woud, in de hoop een glimp van dit gigantische, maar schuwe dier op te vangen. De spanning is voelbaar, ook al weten we dat de kans om ze te spotten klein is.

We lopen verder, langs omgewoelde grond waar duidelijk wilde zwijnen naar lekkernijen hebben gespeurd. Gedachte- en geruisloos blijven we ons verplaatsen, tot we bij een bosrand iets bruins zien bewegen. Mijn hart schiet in m’n keel en we blijven stokstijf staan. Daar staan we dan, oog in oog, maar met een ree. Het veel kleinere broertje van de eland, maar nog altijd een van mijn favoriete dieren. Na een staredown van een seconde of twintig verdwijnt de ree met een elegante sprong het diepe bos in, daar waar de elanden zich – helaas – vandaag ook zullen schuilhouden.

Blog Irolt 5
blog Irolt (2)
Blog Irolt4 (1)

DE BESTE STUURLUI

De volgende ochtend zetten we koers naar een nieuwe stek. Waar we op de eerste dag nog een bescheiden aanvarinkje hadden over de gevaren koers en ons zwabberend over het meer van Leläng verplaatsten – de beste stuurlui bleken toen vóórin de kano te zitten – hebben we nu de slag te pakken. Op de cadans van onze peddelslag snijdt de kano veilloos door de flinke golven die soms ontstaan op het open water.

Oeverloze conversaties wisselen zich af met lange momenten van stilte. Het waanzinnige landschap van Värmland nodigt uit om regelmatig muisstil te zijn en als gevolg daarvan volgen de eekhoorntjes ons vanaf de kade, zien we een zeearend in een langdurig luchtgevecht met drie meeuwen en spotten we kraanvogels in het hoge gras. Het kan niet op.

Iedere dag ervaren we een ontdekkingsreizigersgevoel wanneer we samen een nieuwe droomplek vinden en voor het eerst ergens voet aan wal zetten. Geen plek hetzelfde, maar altijd ultiem idyllisch. Na een korte verkenning voor de beste spot voor onze tent en hangmat tillen we samen de grote blauwe ton op het droge. Onze schatkist, met daarin het goed verzorgde foodpack – ons ‘tonnetje rond’.

TERUG NAAR DE BRON

Deze week blijft het water als een rode draad door onze dagen stromen, als onderdeel van onze kersverse routine. Van een frisse duik in de ochtend tot het halen van een verse fles drinkwater en van badderen bij een strandje tot de afwas doen tussen de waterlelies. Terug naar de bron in de meest letterlijke zin. Zelden trof ik zo’n fijne, gemoedelijke sfeer als hier op het water. Canoe Trippers onderling, nieuwe ‘sluiscontacten’ en avonturiers in en om de vele shelters of wildkampeerplekjes. Alsof iedereen hetzelfde ervaart en het water verbroedert.

Met een gevoel van heimwee en grote blijdschap zitten we inmiddels weer in de trein naar onze volgende bestemming in het hoge noorden. Zowel het landschap als alle mooie herinneringen en ontmoetingen flitsen aan me voorbij tot – warempel – daar alsnog een stel reusachtige elanden verschijnt. Een mannetje, een vrouwtje en een jong dat zich nog tamelijk onhandig voortbeweegt. Het gestuntel brengt mijn gedachten weer terug bij onze eerste kanodag en dat heerlijke Zweedse water.

Blog Irolt9
Blog Irolt 3 (1)
Blog Irolt2

Het water dat je vervoert, je wast, je roert. Dat Zweedse water smaakt naar meer🚰

Kriebelt het al om te vertrekken naar Zweden met The Canoe TripOntdek hier 7 redenen waarom je zeker moet deelnemen!

Geschreven door Canoë tripper Irolt

www.thecanoetrip.com