Je innerlijke vos

hut in Lapland

Je innerlijke vos

Zolang als Kettu zich kan heugen, wordt hem verteld dat zijn grootouders met de staart sloegen en het Noorderlicht aan de hemel deden vlammen. Dit prachtige licht, zo groen als een jong blad aan de berk, deed iedere poolvos naar boven staren, hopend op een warme en vruchtbare lente. Met groengele knoppen die vlak boven de sneeuw zullen uit pieken, de belofte van warmte en liefde in een knus vossenhol. Hij komt uit een warm nest. Heeft in de zomer leren klimmen in de bomen en nu leren overleven in de herfst. Nu is het winter.

Kettu slaat op de poedersneeuw. Het lukt hem helaas alleen maar om een hoop ijzige glitters in het ijle licht te doen opwaaien. Glinsteren dwarrelend tot op zijn witgrijze vacht en zwarte neus. Ach, kon hij de vlokken maar hoger opgooien!

de balans en stilte zijn betoverend

In zijn thuisland, Lapland, kan hij eenzaam over de heuvelachtige hellingen rennen. Af en toe komt hij een rendierenkudde, konijn, wolf of wezel tegen. De balans en de stilte in de natuur zijn betoverend. De lucht in zijn neus bevriest als hij te lang stilstaat, kou trekt langzaam aan zijn poten. Soms zakt hij weg in het dikke pak sneeuw waaronder niets meer herkenbaar is. Glinsterende takken en besneeuwde naaldbomen domineren zijn territorium. Zijn honger kan allesvernietigend werken, zijn neus leidt hem naar de plekken met de meeste kans op voedsel. Heel af en toe, bij wijze van uitzondering, wordt de vos naar een van de dorpen geleid. Mensen, vreemde wezens met zwartblauwe en plastic wintervachten, leven in een knus houten hol met muziek, drank en gelach. Soms kruist zijn pad een breed spoor in de sneeuw waar mensen op lange stokken voortglijden en lijken te zweven door het landschap. Äkäslompolo is een rustig dorp met besneeuwde gekleurde houten holen voor de mensen.

Na een inspannende tocht door de heuvels trekken de mensen zich graag terug met elkaar. Ze delen oeroude verhalen onder het genot van een glaasje sterke drank.

Husky in Lapland
Landschap in Lapland
Husky slee in Lapland

Kettu volgt van een afstand een groep mensen met zwartblauwe en zwartrode vachten. De mensen hebben dikke pootverwarmers aan, die kraken in de sneeuw. Ze wandelen gemoedelijk naar het 7 Fells Hostel. Achter het hostel, bij een wijd moeras, woont Kettu.

’s Zomers kijkt hij langs de waterkant naar alles wat zich beweegt rondom het water, vol leven en groen. In de winter zit hij graag bij de rand van het bos rondom het bevroren moeras. Zodra de groep mensen aan komt, om rond het vuur verhalen te turen haar de hemel, verstopt Kettu zich in de donkere bosrand.

“De zwarte boomtoppen steken scherp en contrastvol af tegen de reflecterende laag sneeuw, die verlicht wordt door het geheimzinnige Noorderlicht.”

Hij spitst zijn oren en hoort dat de ketel met warme bessensap wordt doorgegeven, het knetterende vuur spuwt vonkjes die zweven naar oneindigheid. Het Noorderlicht is fel en wordt omringd met fonkelende sterren. Ze zeggen dat de ontelbare sterren aan de zwarte hemel de ijsvlokken zijn die zijn blijven hangen in de nacht.

alle jaargetijden zijn mooi in lapland

Nadat de mensen teruggelopen zijn is het weer stil. Kettu speurt naar de restjes van de marshmallows en de stukjes kaneelbrood, gevallen naast het kampvuur. Hij eet de sneeuw waar druppels bessensap op vielen. Het Noorderlicht wuift hem toe, de kou geeft zijn belofte aan de frisse lente en de zwoele, lome zomer. Alle jaargetijden zijn mooi in Lapland.

De mensen die teruglopen praten vol vreugde over wat ze zojuist gezien hebben. Aurora Borealis was helder en sprookjesachtig mooi. Wellicht komen ze hier nog eens terug in de zomer. Naast het pad wat terugleid naar het hostel loopt het spoor van de vos.

Misschien zie jij ook het spoor van de vossenpootjes en een schim van zijn glinsterende staart?

Geschreven door Laura