Kattige avonturen

Kattige avonturen

Zaterdagavond rond 18.00 uur lag ik lekker op de bank te chillen. Iets wat ik héél de avond zou kunnen doen. Later die avond werd mijn nieuwsgierigheid echter getriggerd: de voordeur ging open en 3 nieuwsgierige meiden kwamen kletsend binnen.

Later gevolgd door een berg toeristen, klagend en opgelucht dat ze er eindelijk waren. Snel ging ik in de buurt zitten om te luisteren wat er aan de hand was. Twee mislukte landingen landen op een ander vliegveld en toen nog 4 1/2 uur met de bus. Ik laat mijzelf zien, zodat ik de mensen kan opvrolijken met mijn verschijning.

aliens in mijn hostel

De dag erna lig ik weer te chillen, maar ineens schrik ik me een hoedje, het lijkt wel of er aliens binnen komen. Dikke schoenen en blauwe pakken gaan uit en langzaam veranderen de aliens in de mensen die in mijn hostel verblijven. Ze vertellen toffe verhalen over het rijden op sneeuwscooters. Dat ga ik natuurlijk nooit kunnen doen, zonder handen en voeten.

Gelukkig kan ik wel elke avond bij ze op de bank kruipen, als ze beginnen aan een volgend potje monopolie. Koken en eten doen ze in mijn hostel, want daar ben je van alle gemakken voorzien. Ik probeer ook elk eetmoment een hapje mee te pikken.

Maandag moet ik mijn charme en warmte extra aanbieden, want de meiden komen onderkoeld terug van een heftig tochtje langlaufen.

paarden, husky’s en rendieren

Later in de week, begin ik te sniffen… wat ruik ik nu?! Ik ruik iets anders dan een heerlijke kattengeur. Het is de geur van paarden, husky’s en later ook nog rendieren. Het brengt mij van mijn stuk, maar de mensen zijn dol enthousiast. Mooie foto’s en verhalen worden gedeeld, maar ik wil ook op de foto, dus ik ga er op mijn schattigst bijliggen. Warempel het lukt, de mensen trekken foto’s van mij :).

Ik leef natuurlijk vooral ’s nachts. Tot 3 keer toe zag ik dat gasten op het midden van de avond vertrekken naar het moeras. Nu weet ik dat je daar schitterend zicht hebt op het noorderlicht. Toch was ik weer blij als ze ‘s avonds veilig terug kwamen.

De leukste activiteit lijkt mij ijsvissen, zo’n lekker visje vangen en daarna oppeuzelen. Er is helaas niets gevangen, maar doordat ze zelf een gaatje mochten boren en er gezellig gekletst werd, was het toch nog een gave activiteit.

De laatste dag zijn de gasten nog naar een ijshotel gegaan. Ik vind het heerlijk om door de sneeuw te lopen, maar slaap toch liever op mijn vertrouwde warme plekje op de bank. Het ijshotel was prachtig gebouwd en de ijsglijbaan was favoriet. Ze waren nog lekker een middagje er op uit getrokken.

Op het einde van de week kwamen Robbe en Hans, de behulpzame en informatieve rangers, afscheid nemen van de gasten. Natuurlijk werd ik ook even gekroeld. Nu zijn mijn gasten helaas vertrokken. Gelukkig weet ik dat er weer nieuwe gasten komen die ik samen met Lapland Travel mag verblijden!

Geschreven door Sanne