Krokodillenverhaal

Krokodillenverhaal

Reading Time: 3 minutes

Ons krokodillenverhaal begon al op de bus in Brussel. Daar kregen we een trailbook. In de routebeschrijving voor dag drie stond geschreven: Let op voor krokodillen! Er ontstond tumult op de bus: Leven er echt krokodillen in Zweden? Het is toch een exotische diersoort? Misschien zijn ze door de mens uitgezet? Op google konden we er niks over terugvinden.

Eens aangekomen op het basekamp werden we overladen met nieuwe kennismakingen en survival-info. We dachten niet verder na over het krokodillenverhaal en vertrokken vol goede moed aan dag één van ons kano-avontuur. Maar dezelfde avond al kreeg het trailbook gelijk: aan de oever voor het plekje waar we onze tent opgesteld hadden ontdekten we een krokodil!

Hij zag er zo belabberd, vuil en onbeholpen uit. Deze krokodil had niets weg van de enge, gevaarlijke krokodillen die we te zien krijgen in de media. Deze krokodil was anders. In zijn ogen lazen we dat hij van geen kwade wil was, maar net contact met ons probeerde te maken. Voorzichtig benaderden we hem. We noemden hem Kroko en spraken hem stilletjes toe. De avond viel en na het bewonderen van een prachtige roze zonsondergang zeiden we ‘slaapwel’ tegen elkaar en tegen Kroko, en kropen we in ons tentje.

We noemden hem Kroko en spraken hem stilletjes toe.

De volgende morgen lag Kroko nog steeds aan de oever voor onze tentjes, nog steeds met dezelfde onbeholpen oogjes op ons gericht. We besloten om hem te helpen. We ontdekten dat deze soort krokodil slechts twee kleine, uitstulpende kieuwen op de rug heeft. Lieze is in het bezit van een EHBO-diploma, daarom lieten we de belangrijke taak van het beademen aan haar over. Voorzichtig maar vastberaden blies ze Kroko de levensadem in. Hij zag er meteen een pak gezonder uit.

We laadden ons gerief in de kano en stonden klaar voor vertrek, maar ons hart brak bij de gedachte om Kroko hier alleen achter te laten. Daarom gaven we hem een halsbandje en namen we hem op sleeptouw. Zo begonnen we aan dag twee.

Kroko genoot er duidelijk van! De modder die al jarenlang op zijn schubben geplakt zat, werd langzaam maar zeker weggewassen door de golven van het meer. Af en toe draaide Kroko zich op zijn rug, met zijn buikje lekker in de zon. Het deed ons plezier om hem zo te zien genieten. ’s Middags hielden we halt bij een leuk strandje om ons te wassen. Daar schrobden we het laatste hardnekkige vuil van Kroko’s lijfje.

Samen met Kroko legden we landtransporten af, aten we adventure food en peddelden, peddelden en peddelden we. Tegen de avond zochten we steeds een mooi plekje uit om onze tent op te stellen. ‘s Avonds aten we marshmallows, vertelden we elkaar verhalen en zongen we liedjes rond het kampvuur.

Soms hadden we het zwaar. Op dag vier regende en waaide het onafgebroken. Kroko heeft harde woorden van ons te horen gekregen: “Je remt ons af! Zwem nu eens een beetje mee!” Maar ook aan de vermoeiende dagen kwam gelukkig een eind.

De laatste ochtend op het water maakte Kroko het hoogtepunt van zijn leven mee: hij woonde onze fotoshoot bij! Wat een opwindend avontuurtje. Na de fotoshoot volgde nog een laatste etappe richting basecamp. Na de voorbije dagen in de boot gezeten te hebben, mocht Kroko nog eens aan de leiband achter de boot aan. Wat waren we allemaal blij om Preben weer te zien op het basecamp!

Jammer genoeg waren krokodillen niet toegestaan op de bus naar België. We moesten Kroko dus achterlaten. Preben beloofde ons goed voor Kroko te zorgen en om hem voor te stellen aan zijn kleinkinderen. Wij zijn in elk geval ongelofelijk blij dat we Kroko hebben leren kennen en dat we dit fijne avontuur met hem hebben beleefd.

Canoe Trippers Stien en Lieze
The Canoe Trip 2019