Prinses in haar thuisfront

22 Feb, 2020

4 min

Uitzicht Äkäslompolo

Prinses in haar thuisfront

Nu bijna twee weken later heb ik al koti-ikävä naar Lapland. Wat was deze reis een ongelooflijk sprookje! Want in een land hier ver vandaan sprong twee weken geleden een benieuwde prinses met haar twee voetjes en een volle koffer in de sneeuw. Haar ogen waren vol verwondering want zoveel sneeuw had ze nog nooit gezien. Sneeuw was er immers overal. Je hoorde de vlokjes dwarrelen langs je koude wangen en kraken onder je schoenen. Witte glinsterende kristallen overspoelden de vlakte.

EEn prachtig begin

Na een korte rit kwam ze aan in haar kasteel. Een typisch Fins kasteel, namelijk een houten studio. Natuurlijk was er een sauna in de buurt! De volgende dagen ontdekte ze alles wat het mooie Lapland te bieden heeft. Een sneeuwscootertocht liet haar kennis maken met de prachtige weidse landschappen en helaas ook met een val in de verse sneeuw. Als een echte prinses moest ze even gered worden van een zeer gevaarlijke bocht.

Gelukkig had ze de volgende dag een transport waarmee ze beter vertrouwd was: paarden! Een prins heeft ze er niet ontmoet, maar wat was het een fantastische ervaring.

Getsjirp, hoeven in de sneeuw en een paardenzucht was het enige wat je kon horen tijdens deze rit in de zonsopgang.”

Paard rijden in Lapland
Besneeuwde bomen in Lapland
Wit landschap Lapland

Deze serene stilte was een schril contrast met het enthousiaste kabaal van de husky’s. Ze stonden vol ongeduld te wachten voor hun lievelingsmoment van de dag: de sledetocht! Deze schattige viervoeters doen niks liever dan rennen. Onder een blauwe sterrenhemel mocht de prinses haar eigen koets sturen, getrokken door wel 20 pootjes. Een zalig moment waar je je één voelt met de honden en de natuur.

Na zo’n dag kruip je zeer tevreden in je bedje om de volgende dag vroeg uit de veren te zijn voor een sneeuwschoenwandeling.

een gouden gloed over de sneeuw

Met -26 graden was het de koudste dag van deze reis maar gelukkig stond er een opwarmende activiteit op het programma. De Kuer fell ligt namelijk op 450 meter hoogte dus dat was een stevige wandeling bergop. We hielden af en toe een pauze om foto’s te nemen van de mooie natuur tijdens de zonsopgang. De zon brengt een gouden gloed over de sneeuw die nu meer glinstert dan de kroon van de koning. Eenmaal bovenop de berg kon je genieten van het uitzicht. Daar kon ik nog uren blijven turen naar de hemel.

Weet je trouwens dat ik de meest pure lucht ter wereld aan het inademen was? Gek toch!

De afdaling was een plezante bedoening. Je zat soms meer in de sneeuw dan op je voeten. Het aantal lachbuien waren dan ook niet op één hand te tellen. Iedereen kwam heelhuids beneden waar we worstjes hebben geroosterd op het vuur. Dat is wat anders dan die saaie prinsessenkost.

ho ho ho

uitzicht Äkäslompolo

Na een deugddoende nacht gingen we de volgende dag een mysterieus figuur ontmoeten. Als kind had ik er altijd van gedroomd hen te ontmoeten en vandaag was het eindelijk zover! Want wees eerlijk, wie wou nooit de rendieren van de Kerstman ontmoeten? Helaas was de Kerstman juist op vakantie, maar de rendieren waren er wel. Het was een unieke ervaring om deze dieren en hun leefomgeving te leren kennen. Ze maken immers een belangrijk deel uit van de Finse cultuur en haar geschiedenis. Het was zeer aangenaam om meer te weten te komen over deze dieren. Na wat bessensap (what else?) en lekkere kerstmannenkoekjes konden we zelfs een ritje maken in de slee. Ik kon nog net een “Ho Ho Ho” inhouden. Ook in deze koets had deze prinses nog nooit gezeten. Ons rendier nam ons mee voor een koud, maar zeer vredig ritje doorheen hun gebied.

In de avond stond er een Noorderlicht expeditie op het programma. Het klonk als een spannend ridderverhaal, maar het werd een gezellige avond met kampvuur, marshmallows en slechte moppen (met dank aan Robbe ;)). Volgens mij kon je ons tot in de verte horen lachen, zo een goede sfeer hing er in de lucht.

Lang en gelukkig

Na deze reis zou ze zeker lang en gelukkig kunnen leven… HEY! Wacht eens even? Ben ik hier niet te snel? Dit was niet mijn happy ending! Het beste heb ik namelijk voor het laatste bewaard. Het fameuze Noorderlicht. Deze prinses wou zo graag het Noorderlicht zien dat ze alles had uitgeprobeerd: munten gooien in de wensput, een spreuk van Merlijn de tovenaar, een brouwsel van de oude heks… zelfs elfenstof lenen bij Tinkerbel! Alles zou ze doen om het Noorderlicht te kunnen zien.

En zo gezegd, zo gedaan. Liefst 5 keer heb ik het natuurfenomeen mogen aanschouwen. 1 keer voerde Moeder Natuur zo’n show op dat zelfs de Finnen buiten kwamen om te kijken. Groene, roze en oranje kleuren vulden de hemel met wonderbaarlijke figuren. Het licht danste en danste in het rond. Ik stond vol verwondering te kijken naar dit schitterend spel van kleur en licht. Ik stond perplex, niet wetende wat mij overkwam.

Noorderlicht expeditie in Lapland
Husky expeditie in Lapland
Noorderlicht expeditie in Lapland

Daar ben ik nu nog zo dankbaar voor om dit te mogen aanschouwen met mijn eigen ogen. Een moment dat ik nooit meer zal vergeten en voor altijd zal koesteren. Nu pas kan de prinses nog lang en gelukkig leven. Een koninklijk dankwoord aan Hans en Robbe, de twee fantastische begeleiders en aan Lapland Travel, voor de uitmuntende organisatie!

Tot in het volgende sprookje!

Geschreven door Lisa