RAGAZZE PAZZE

RAGAZZE PAZZE

Dag 1.
Vertrek

Met weemoed sta ik op, het ziek zijn de afgelopen week heeft me uitgeput en ik zie een beetje op tegen het reizen. Om 08.30 uur vertrekken we richting mijn nichtje Kim, om daarna onze reis verder te zetten naar de luchthaven van Eindhoven. Dank u Arne!

Alles verloopt vlot en gemoedelijk. In het vliegtuig toon ik trots mijn Belgische waaier, tot Kim mij er op wijst dat de Duitse vlag (rood in het midden) er opstaat in plaats van de Belgische (geel in het midden). Ik geloofde haar zelfs eerst niet en na een weddenschap ben ik al een eerste coppa di vino armer.

Na een korte vlucht landen we in Napels. Even de shuttle zoeken naar het hotel en kort daarna passeren we de Vesuvius al. Erg imposante vergezichten hier. Na een verdere helse rit met de bus gaan we het smalle weggetje op langs de flank van een berg, waar we aankomen in ons hotel ‘O Sole Mio’ (oh mijn zon). Ik voel me al direct een pak beter! Het is hier prachtig dat kunnen we alvast meegeven. Het hotel ligt vlak bij een klooster en we voelen ons hier dus al meteen thuis. 

Zou ik je nummer mogen?

Even opfrissen in de kamer en alles regelen voor de Vespa. Morgen om 10 u. kunnen we hem oppikken op de parking, spannend! We lopen de flank af naar het dichtst bij gelegen dorpje om iets te eten. Het is al laat en we hebben honger! We komen terecht in bistro ‘Sessantasei‘ waar we genieten van de heerlijke mediterraanse keuken, bediening en een goeie fles wijn, die we wel verdiend hebben!

Op de vraag of we naast het dessert ook zijn telefoonnummer wilden, antwoorden we vriendelijk maar kordaat ‘no grazie’.

Nog een heerlijke tiramisu en een limoncello later, waggelen we terug de flank op naar ons hotel. Op de kamer verkopen we nog wat onnozele praat tegen elkaar voor we diep en ver weg zinken in een welverdiend en hoogst nodig schoonheidsslaapje

Dag 2.
Positano – Ravello – Marina di Praia

Om 10 uur kunnen we de Vespa pas oppikken dus we slapen “uit” tot 08.30 uur, nemen een stevig ontbijt en gaan dan naar de parking. Na een beetje uitleg zijn we klaar om te vertrekken! Het is wat wennen op de Vespa. Nadat we de bergflank afgereden zijn, voel ik dat ik spieren gebruik waarvan ik het bestaan nog niet wist, de ideale fitness! 

We komen eerst aan in Positano, een prachtig dorpje met gekleurde huisjes dat genoemd is naar de God van de zee Poseidon. Het is het enige dorpje dat verticaal tegen de wand gebouwd is i.p.v. horizontaal en dat merken we meteen als we de trap stijl naar beneden nemen. Ongeveer 500 treden lager beseffen we dat we ook straks weer naar boven moeten. Het is middag dus dat betekent zo een 34 graden! We springen dan maar het eerste, beste café binnen om iets te drinken. We genieten wat van het prachtige uitzicht en besluiten dan om verder te rijden naar Ravello. Eerst dus weer 500 trappen naar boven en in deze hitte betekent dat wel wat!

Ravello is een prachtig bergdorpje waar we op zoek gaan naar een plek om te lunchen. Na nog wat trappen te nemen, die we ondertussen al ferm beu waren, komen we aan in Villa Amore. Villa Amore is een prachtig restaurant met lekker eten en een adembenemend uitzicht over de vallei. Ondertussen zijn we bijna gekookt vanbinnen. We rijden door naar Marina di Praia waar we een welverdiende plons in de zee kunnen nemen. Dit is zo heerlijk!

Onderweg val ik van de ene verbazing in de andere als ik de omgeving bekijk. De woeste kliffen, de uitgestrekte mediterraanse zee en de prachtige views. We zien Vespa’s rijden met honden op (vergezeld door hun baasje weliswaar), kattenmandjes, baby’s, oma’s en nog allemaal andere taferelen. 

Ondertussen zijn we het rijden in de bergen wel al wat gewoon, dus ik zit wat relaxter achterop de Vespa. Met dit verkeer en deze wegen ben ik toch blij dat Kim aan het stuur zit. Het besturen is niets voor mij, ik ben een echte brokkenpiloot. Zij is het allemaal gewoon van in Gran Canaria, waar ze al 6 jaar woont en scootert. Na de heerlijke plons is het 18.30 uur en vangen we de tocht terug aan richting hotel. We rijden nog een paar keer verkeerd en zitten bijna in de tuin van mensen met onze Vespa. Gelukkig hielpen ze ons terug op weg in de juiste richting.

Wij hebben honger!

De eerste dag was toch wel wat vermoeiend. We genieten dan ook van een heerlijke douche alvorens we terug te voet richting stadje vertrekken om iets te gaan eten. Het is ondertussen al laat dus we hebben honger, maar de restaurants zitten hier nog afgeladen vol.

“We vinden nog een plekje in ‘Lo Stuzzichino’, waar het vol zat maar ze prompt een extra tafel van binnen naar buiten sleuren om ons te kunnen bedienen. Vriendelijke mensen hier!”

Zelfs nadat wij gedaan hebben komen er nog mensen aan om te eten, onvoorstelbaar. Nog even langs de winkeltjes in het dorp en even een nieuwe Italiaanse outfit kopen om dan moe, maar voldaan terug in het hotel aan te komen en neer te ploffen op ons bed om in een diepe slaap te verzzzzzzinken… Stay tuned!

Dag 3.
Vesuvius – Pompei

I love the smell of gasolina in the morning! Vandaag vertrekken we vroeg, want de Vesuvius ligt op ongeveer 55 km. De reisleiding stelt voor om te kiezen tussen de Vesuvius of Pompei. Anders zou het te veel worden, maar avonturiers dat we zijn besluiten we om eerst naar het verste punt te rijden (Vesuvius) en daarna terug te komen langs Pompei.

Niet alles is rozengeur en maneschijn

Na een tweetal uurtjes op de Vespa door ellenlange tunnels en ellendige wegen komen we aan bij een ingang die gesloten is. We vragen aan een lokale restauranthouder wat er aan de hand was. Hij legt uit dat de ingang gesloten werd door een verwoestende brand en dat we een andere ingang moeten nemen. Na een uur rijden over kasseiwegen en kronkelende baantjes, hebben we deze helaas nog steeds niet gevonden. We stoppen om iets te drinken en te overleggen. Het is ondertussen middag en we balen dat we de Vesuvius al van alle kanten gezien hebben, behalve van bovenop. Als de weg ernaartoe enigszins lijkt op de weggetjes die we al gedaan hebben, wordt het nog een heel gedoe om er op en er af te rijden.

Het bezoek aan Pompei duurt nog 2 uur. We besluiten naar Pompei af te zakken dat op de terugweg ligt. Herculaneum zal ook voor een volgende keer zijn. We raken na een vervelende ochtend, vrij vlot in Pompei. Je mag hier overal maar 30 – 40 – 60 km/ uur rijden maar de Italianen scheuren ons voorbij alsof we zondagsrijders zijn!

In Pompei besluiten we een gids te nemen. Roberto ziet er uit alsof er een hoek af is, en dat blijkt zo ook te zijn, dus we zijn direct terug in ons element! Met zijn ‘Pompei No Stress Tour‘ vertelt hij geanimeerd het verhaal van de stad en de omgeving. We worden er helemaal blij van. Overal waar we gaan en staan, bespiedt de krater ons vanuit het Noorden. De Vesuvius overheerst duidelijk het landschap hier.

Een beetje geschiedenis

Herculaneum is de stad die door de eerste uitbarsting werd getroffen tijdens de bewuste dag op 24 oktober ’79. Met de eerste uitbarsting waren 15.000 tal mensen uit Pompei al gevlucht. Toen ze zagen dat de stad niet in gevaar leek te zijn, stuurden de rijke inwoners hun dienaars en slaven terug om hun bezittingen te gaan halen. Deze 2.000 tal mensen werden door de pyroclastische stroom van lava van de tweede uitbarsting verbrand. Mochten er nog enige overlevenden zijn werden zij vermoedelijk verstikt door het gas dat vrijkwam. Alles werd bedolven onder een 4 meter dikke aslaag. De as werd hard en hun lichamen werden vereeuwigd. Bij de opgravingen hebben ze holtes gevonden (enkel de beenderen waren nog over) die ze met plaaster opvulden om de lichamen te bewaren. Deze liggen her en der verspreid over Pompei, een vrouw, een man, een kind, een hond…

“Dat de “beelden” de beenderen bevatten van deze mensen vinden we toch wat luguber. Ik kijk nu toch wat anders naar de film “Pompei” die ik onlangs zag. Dit moet verschrikkelijk geweest zijn.”

Als de tour eindigt brandt er nog 1 vraag op mijn lippen. Als zo een 13.000 mensen ontsnapt zijn, hoe kon het dan gebeuren dat het zo lang duurde eer ze de locatie gevonden hebben en de opgravingen gestart zijn? De gids legt uit dat ze achteraf kwamen kijken. Ze wilden er niet aan beginnen omdat ze wisten dat het veel geld ging kosten. Ook was Pompei gekend om zijn prostitutie en besloten ze dat het “de straf van God was” en hebben ze heel de boel 1.800 jaar zo gelaten. Ondertussen is ongeveer 70% opgegraven, met de andere 30% van deze grote, florerende stad zijn ze nog bezig. Ongelofelijk indrukwekkend!

Cocktail time!

Na de tour van 2 uur hebben we behoefte aan een hapje en een drankje. In de 5 km lange tunnel word ik mottig. Ik heb het sowieso niet voor tunnels dus ik zit wat gespannen, en als ik denk aan de film ‘Daylight’ met Sylvester Stallone krijg ik echt stress. Ik probeer mijn knopje om te draaien en het even uit te zitten. Als we in het hotel aangekomen zijn, drinken we een fles bubbels om even te bekomen. Na een hoognodige douche trekken we richting stadje. Honger hebben we niet meer, dus we besluiten een cocktail te drinken in bistro ‘66‘. De camareros herkennen ons nog van eergisteren en komen 1 voor 1 een gezellig praatje maken.

Drie cocktails later is het welletjes geweest en we trekken terug richting hotel om te bekomen van deze vermoeiende, impressionante dag. We besluiten het morgen toch wat rustiger aan te doen en genieten van ons bedje aan de prachtige amalfi kust. Nighty-night folks! ✨

Dag 4.
Beach please

Kim heeft, begrijpelijk, niet veel zin meer om ver te rijden. We besluiten wat te beach hoppen. De sneakers zijn we ook beu en onze voeten beginnen wit te zien t.o.v. onze benen dus we kruipen (net zoals de rest van Italië) met “sleffers” op de Vespa.

Eerste stop is Bagni della Regina Giovanna. Waar koningin Giovanna in het geheim kwam met haar vele minnaars. Na een kort tripje van een half uur, komen we aan op deze, alweer prachtige, plek. Er staat een boog in de zee en er is een baaitje, maar de weg er naartoe lijkt ons wat onherbergzaam. We besluiten af te zakken naar de andere kant van de rots om daar in de zee te plonzen. Al zwemmend besluit ik om achter het hoekje naar de boog te zwemmen. Ik moet wel goed opletten met de rotsen. Even later besef ik dat het al zwemmend echt wel verder is dan ik dacht! Onverstoord blijf ik zwemmen en ik probeer het ritme van de zee te volgen, maar als er een bootje passeert zit ik precies in het golfslagbad van Center Parcs. Ik probeer verschillende zwemslagen uit. Moe maar voldaan bereik ik mijn doel waar ik naarstig naar een rots zoek waar ik even op kan gaan staan.

Ik besef dat ik ondertussen al even weg ben en besluit niet veel later om terug te zwemmen omdat Kim zeker ongerust zal zijn. Wanneer ik me bedenk dat ik algoed nog geen borrel genomen heb, neemt de zee me bij verrassing. Eerst denk ik nog dat smaakt niet zo zout, tot het water langs mijn neus in mijn keel zakt. Als ik eindelijk terug de hoek omzwem, komt Kim me tegemoet. Ze was al op zoek naar me. Ik ben een beetje kapot en zwem snel verder naar de kust om terug vaste grond onder mijn voetjes te voelen. Zij besluit ook om even te zwemmen. Ik waarschuw haar dat het ver is.

Tochtje met de kayak

Terwijl ik aan de kant zit te wachten duren de minuten toch wel lang en begin ik mij ook wat ongerust te maken, hopelijk is alles oké! Als ze eindelijk terug is, vertelt ze dat ze met de kajak terug gevaren is. En de vriendelijke Italiaanse ragazzo wil met mij ook wel een ritje gaan maken. Francesco is van de polizia municipale en ik denk bij mezelf ‘waarom niet?’. Het is even heerlijk vertoeven, dobberend op de zee, met een privé chauffeur en de mooie rotsformaties aan de kust. Waar de zee genadeloos tegen beukt, alsof ze uit haar voegen wil breken.

Als we terug zijn verwacht hij toch wel een fooi en blijkbaar is de lokale munteenheid “baci”. Als we daarna terug naar boven wandelen doen mijn benen pijn. Ik kan de gedachte niet bannen dat ik na het verlof gigantische kuiten ga hebben. We rijden verder naar Punta di Vaccola, een uitzichtspunt van waar we Capri goed kunnen zien liggen. Als we nog 1,5 km steil naar beneden moeten rijden, besluiten we te stoppen en terug te draaien. We zien Capri van hier al goed liggen. We genieten even van het uitzicht en daarna rijden we terug richting hotel om de Vespa in te leveren.

We hebben afgesproken met de groep om te gaan eten in bistro ’66’. Ze zien ons hier graag komen.

“Na twee pink vodka’s starten we een heerlijke avond met vele verhalen, avonturen en ervaringen van alle deelnemers. Het is een super gezellige en leuke avond!”

Als de groep terug richting hotel trekt, blijven we nog wat hangen. We praten honderduit verder met 1 van de camareros, die ons later ook naar het hotel brengt met zijn auto. Hij verklaart zijn liefde aan Kim! Een paar baci later ploffen we op bed alsof we 3 dagen niet geslapen hebben (of zouden de cocktails er voor iets tussen zitten?). Morgen vertrekken we met de trein richting Pisa voor deel 2 van onze vakantie.

We zijn dankbaar voor alle mooie momenten die we mochten ervaren, alle mooie mensen die we ontmoetten, en voor de organisatie die dit mogelijk maakte. Merci The Vespa trip you were amazing ??❤️

Written by Vespa tripper Kim & Katrin