Wat een beleving. Wat een ervaring.

Wat een beleving. Wat een ervaring.

Het grint knispert onder mijn waterschoentjes. Een rode lijn tekent zich af tussen mijn duim en wijsvinger. Ik trek de kano aan een touw over de weg en probeer hem in balans te houden. Naast het intomen van de kano, dien ik mijn aandacht te richten op onze kindjes. Ze lopen achter, voor en onder de kano. Af en toe zoeft er een auto voorbij en het duurt niet lang vooraleer we toegeven aan onze angst en onze kleine wildebrassen in de kano vervoeren naar het dichtstbijzijnde meer.

Het meer ligt er groots, maar vooral prachtig bij. Een enkel rimpeltje op het water geeft leven aan. Een enkele wolk aan de helderblauwe hemel maakt het plaatje compleet. Onze kano’s zijn volgeladen en geven kleur aan een grootse weidsheid. We laten de houten peddels hun werk doen en experimenteren met onze insteek in het water. Opnieuw trekken onze kindjes de aandacht. Ze hangen uit de kano, hebben honger en hun reddingsvestje zit niet goed. Het besef dat dit geen eenvoudige zevendaagse trip zal worden, is er al snel. Maar na een eerste aankomst op een idyllisch verlaten eilandje, verdwijnt deze gedachte als sneeuw voor de zon. Het is nog wat zoeken, maar we vinden op een bijzonder korte tijd onze draai. We genieten van onze eerste voorraad, die werd samengesteld door de organisatie van The Canoe Trip. Daarna laten we ons met de kano door het water glijden terwijl we een verhaaltje lezen voordat we onze kindjes te slapen leggen. Ze hebben hun eigen tentje. En wat zijn ze daar trots op.

241850153_571031157667974_5183266628628791618_n
241824654_571031314334625_9028811548577916464_n
241730049_571031194334637_1357786479016360303_n

In de dagen die volgen, dartelen we rond op verschillende eilandjes. We leren geschikte poep-plekjes vinden die we uitgraven met de poep-schep. Aangezien we nog enkele dagen moeten toekomen met ons wc-papier, besluiten we de poepen van onze kindjes terug zelf af te vegen. Een leven in het wild vergt dan ook enige aanpassing. We springen van rots tot rots, schuren met onze buiken over hun scherpe punten om met ons visnetje aan het water te kunnen, nemen geregeld een frisse duik in het meer zodat we op zijn minst proper voor de dag komen, warmen ons aan de inmiddels verslavende kampvuurtjes en creëren overal gezellige plekjes. Het eilandhoppen wordt afgewisseld met rustige kanotochtjes onder een stralende zon en een roerloos meer. We leren de kneepjes van het kaartlezen en kanovaren, en laten onze zieltjes vervolgens vervullen met de schoonheid van de natuur. Dit is werkelijk puur genot.

Onze peddel duikt ritmisch het water in en brengt ons verder. We drijven op een bijna zwart wateroppervlak, wat een gezonde spanning met zich meebrengt. De druppeltjes rollen van ons af en drogen onder de warme zonnestraaltjes. Als we aan verfrissing toe zijn, steken we onze arm het water in en vullen we onze drinkbus met drinkbaar helder water van het meer. Nog nooit smaakte water zo lekker. Nog nooit kreeg ik kippenvel van een moment waarop ik zo goed als niets aan het doen was, en werd omgeven door schoonheid, warmte en plezier. Hoewel alles er hetzelfde leek uit te zien vanop een afstand, ontdekten we enorme verschillen als we dichterbij kwamen. Eilanden, bossen en wateroppervlakken wisselden elkaar af, net als het leven van verschillende diersoorten in of uit het water. Hoewel we een eenzaam gevoel zouden kunnen ervaren, werden we omgeven door leven. Leven dat we opmerkten doordat we er de ruimte en de tijd voor hadden. Leven dat we niet hadden opgemerkt zonder een bepaalde mate van eenzaamheid.

Zonsondergangen met de prachtigste kleuren gingen over in heldere nachten waarbij het maanlicht het meer verlichtte en zich een weg baande tussen een sterrenstelsel dat anders oogde dan het onze. We werden wakker in een waas van mist waarbij pure magie uit het meer ontsproot. Zo snel we dit konden waarnemen, zo snel was deze ook weer weg. Het meer riep ons, de kano’s bewogen als ware het onze beste vrienden. We leken stil te staan en ervoeren tegelijkertijd een enthousiaste beweging in ons hele zijn. Onze kindjes veranderden in natuurmensjes, en wij genoten van de eenvoud. Enkel het passeren van de sluizen deed ons even stilstaan bij de nodige risico’s en enge taferelen. Maar ook die ervaring werd er eentje om nooit meer te vergeten.

241843774_571031084334648_3528721702650969187_n
241735536_571031127667977_3171343504847692632_n
241768511_571031277667962_5743947463449318762_n

Onze dagen bestonden uit luxueus overleven. We werden omringd met elkaars gezelligheid, met elkaars gedachten en gevoelens. En hoewel we dit geluk misschien moeilijk nog kunnen evenaren, maakte mijn vriend er een symbolische kwestie van. In het midden van het meer, op een onbewoond eilandje (bloedzuigers, slangen en visjes buiten beschouwing gelaten), uitgerookt door de typische geur van een stevig kampvuur, omgeven door het aangenaam gejengel van mijn kindjes, werd ik op een bijzonder liefdevol moment door een bijzonder heerlijke man ten huwelijk gevraagd.

De stilte klonk nog nooit zo goed, liefhebben was nog nooit zo eenvoudig. En in deze warme waas van verbinding en genot omarmden we The Canoe Trip voor de rest van ons leven en sloten we het met veel plezier en geluk in ons hart.

Wat een beleving. Wat een ervaring. Het is moeilijk te beschrijven zonder equipment. Maar wie wil, vindt op een bijzonder en verlaten eilandje nog een zelf(uit hout)gemaakte pen aan de rand van een kampvuurtje. Wakker het aan, dop het in de geschiedenis van de asjes en schrijf er jullie eigen verhaal mee. Het wordt ongetwijfeld de moeite.

Avontuurlijke liefdevolle groetjes,

Jitte Cornelissens

Geschreven door Canoe Tripper Jitte

www.thecanoetrip.com